Συντάκτης: mesogaiapress@yahoo.gr

Του Σάκης Μουμτζή

Έβλεπα στις ειδήσεις, σε όλα τα κανάλια, το κομβόι αυτοκινήτων των Λιβανέζων που εγκατέλειπαν τα σπίτια τους στο νότιο Λίβανο για να εγκατασταθούν σε άλλες ασφαλέστερες περιοχές της πατρίδας τους. Όντως λυπηρό αυτό το θέαμα, όμως δεν είδα να μνημονεύεται το γεγονός ότι 63.000 κάτοικοι του βόρειου Ισραήλ και αυτοί εγκατέλειψαν τα δικά τους σπίτια, εδώ και καιρό, για να γλιτώσουν από τις ρουκέτες της Χεζμπολάχ.

Να σημειώσω ότι το Ισραήλ δε βρέθηκε σε πόλεμο με τη Χεζμπολάχ από την 7η Οκτωβρίου. Η Χεζμπολάχ, το μακρύ χέρι του Ιράν στην περιοχή, αποφάσισε για να συμπαρασταθεί στη Χαμάς, να πλήττει με ρουκέτες τα ισραηλινά εδάφη. Πάνω από 8000 ρουκέτες εκτοξεύτηκαν από τον νότιο Λίβανο κατά του Ισραήλ. Τώρα ήρθε η ώρα της πληρωμής και το τίμημα που καταβάλλει η τρομοκρατική οργάνωση είναι βαρύτατο. Και είμαστε ακόμα στην αρχή.

Αίφνης ο νομικός ακτιβισμός επινόησε πως το Ισραήλ, παγιδεύοντας τους βομβητές και τους ασυρμάτους τρομοκρατών, διέπραξε εγκλήματα πολέμου. Αγνοούν ή κάνουν ότι αγνοούν πως στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας δεν υπάρχουν κανόνες από τη στιγμή που το χαρακτηριστικό γνώρισμα των τρομοκρατών είναι η ανάμιξή τους με τους πολίτες και στόχος τους είναι και πάλι πολίτες. Από τη στιγμή που οι αποθηκευτικοί χώροι των ρουκετών και των πυρομαχικών είναι κατοικίες εντός οικιστικών ζωνών.

‘Όταν βλέπουμε τις θηριώδεις εκρήξεις τόσο στη Γάζα όσο και στο Λίβανο, αυτές δεν οφείλονται στη γόμωση των ισραηλινών πυραύλων, αλλά στο ότι χτύπησαν αποθήκες όπλων και πυρομαχικών των δύο τρομοκρατικών οργανώσεων. Συνεπώς, οι κάτοικοι του νότιου Λιβάνου που εγκαταλείπουν μαζικά τα σπίτια τους -κατόπιν ειδοποιήσεων του ισραηλινού στρατού- ας απευθυνθούν για αυτήν την κατάσταση που βιώνουν στον Νασράλα και στους συνεργάτες που του έχουν απομείνει. Το Ισραήλ αμύνεται στις επιθέσεις που δέχεται. Και να μη λησμονούμε ποιος και πώς άνοιξε την πόρτα αυτού του φρενοκομείου: η Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023.

Σήμερα η ηγεσία της Χεζμπολάχ και το Ιράν -όπως επισημαίνουν όλοι οι αναλυτές- βρίσκονται σε ένα δίλημμα. Θα απαντήσουν στις επιθέσεις του Ισραήλ, ρισκάροντας να χάσουν όλα όσα πέτυχαν αυτά τα χρόνια ή μήπως θα υποχωρήσουν για να μην έχουν την τύχη της Χαμάς; Πάντως, το Ισραήλ, αν δεν πάρει αυτό που θέλει -δηλαδή να αποσυρθεί η Χεζμπολάχ από το μεγαλύτερο τμήμα του νότιου Λιβάνου- θα συνεχίσει τις στοχευμένες επιθέσεις που ήδη έχουν αποσυντονίσει, σε όλα τα επίπεδα, την τρομοκρατική οργάνωση.

Όπως γράφει ο κ. Δ. Κούρκουλας (ΝΕΑ 21/9) η Χεζμπολάχ στις τελευταίες εκλογές έλαβε 19,8% και 15 από τις 128 έδρες του Λιβανικού κοινοβουλίου, ενώ οι Σιίτες του Λιβάνου ανέρχονται περίπου στο 29%. Αν και μειοψηφία, έχει επιβάλει τη θέλησή της, εδώ και πολύ καιρό, σε όλες τις αδύναμες κυβερνήσεις της Βηρυτού. Μια ευημερούσα χώρα την κατέστρεψαν πρώτα οι Παλαιστίνιοι -απ’ όπου περνούν φέρνουν συμφορές και γι’ αυτό δεν τους θέλει καμιά αραβική χώρα, μετά η Συρία του Άσαντ και τώρα το μακρύ χέρι της Τεχεράνης, η Χεζμπολάχ. Θύμα αυτών των καταστάσεων όλες οι άλλες κοινότητες του Λιβάνου. Σημειωτέον ότι ο Αραβικός Σύνδεσμος έχει χαρακτηρίσει τη Χεζμπολάχ τρομοκρατική οργάνωση.

Το τι θα γίνει στη συνέχεια δεν εξαρτάται από το Ισραήλ, του οποίου ο στόχος είναι δηλωμένος και προφανής: να καταστεί και πάλι το βόρειο Ισραήλ τόπος ασφαλής για τους κατοίκους του.

Πηγή: liberal.gr

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Πλάκα-πλάκα, όταν ο Πολάκης εξανίσταται με τη φράση «καμιά σοβαρή κουβέντα θα πούμε;», έχει δίκιο. Εκεί κατάντησαν στο άλλοτε κραταιό κόμμα της ριζοσπαστικής κυβερνώσας αριστεράς: ο πιο πολιτικός, ο πιο συγκροτημένος και ο πιο συνεπής στην αντιστοιχία λόγων-πράξεων, να είναι ο Παύλος Πολάκης. Ξέρετε δα ότι εγώ με τον Σφακιανό δεν έχουμε τις καλύτερες σχέσεις, αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να παραδεχτώ ότι μέσα στο Συριζαϊκό μπάχαλο, ο Πολάκης ξεχωρίζει.

Μιλά και καταλαβαίνω τι λέει. Μπορεί να διαφωνώ με το 90% όσων λέει, μπορεί τα περισσότερα απ’ αυτά που υποστηρίζει να είναι εκτός εποχής και απολύτως απραγματοποίητα, αλλά, βρε αδερφέ, βγάζουν κάποιο νόημα. Θέλει να κρατικοποιήσει μια από τις συστημικές τράπεζες κι ένα από τα δυο διυλιστήρια. Δεν γίνονται αυτά μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Για να τα κάνουμε πρέπει να φύγουμε από την Ένωση.

Θέλει να διώξει τους παλιούς δικαστές και να ανεβάσει πάνω στις έδρες μια φουρνιά καινούριων που θα φτιάξει ο ίδιος. Είναι παραβίαση κάθε έννοιας διάκρισης των εξουσιών, έξω και από το γράμμα και από το πνεύμα του Συντάγματος. Αλλά ακόμα κι έτσι, οι κουβέντες του είναι καθαρές. Μπορείς να συμφωνήσεις ή να διαφωνήσεις μ’ αυτές, αλλά πάντως σου προσφέρει ένα πεδίο καθαρής συζήτησης επί της ουσίας.

Όλοι οι υπόλοιποι, τι στο καλό κάνουν και τι λένε; Ο Κασσελάκης βγάζει τη φάτσα του προφίλ σε αφίσα, με το σύνθημα «είμαι εδώ». Τι στο καλό θα πει «είμαι εδώ»; Εντάξει, είναι εδώ ο Κασσελάκης. Παρακάτω; Τι θέλει να κάνει, τι πρόγραμμα έχει, τι ιδέες διακινεί, κανένας δεν ξέρει. Καλεί τους οπαδούς του να τον ψηφίσουν επειδή «είναι εδώ». Ευτυχώς, το λοιπόν που «είναι εδώ» και δεν «είναι εκεί». Όπερ, ξέρουμε που είναι, αλλά τι είναι δεν έχουμε ιδέα.

Αμ οι άλλοι; Οι 87 και οι περί αυτούς; Σκέπτονται, συσκέπτονται, παρασκέπτονται, μας πρήζουν με τα διαδικαστικά, με τα καταστατικά και με τα χρονολογικά τους, μας φλομώνουν στην αοριστολογία και στην πολιτική μπουρδολογία, αλλά κάτι συγκεκριμένο δεν μας λένε. Ούτε αξιώνονται να βγάλουν κανέναν υποψήφιο απέναντι στους άλλους δυο. Μέρες και βδομάδες κουβεντιάζουν, στοχάζονται, προβληματίζονται και μηρυκάζουν, αλλά ένα όνομα δεν καταφέρνουν να μας δώσουν. Όλοι τους θέλουν και δεν θέλουν, σπινιάρουν κι ύστερα φρενάρουν, λένε κι ύστερα διστάζουν, ανάθεμα και ξέρουν τελικά τι θέλουν κι εκείνοι. Μόνο το να μη βγει ο Κασσελάκης τους ενώνει, όλα τα υπόλοιπα είναι στον αέρα.

Τουλάχιστον ο Πολάκης και είναι υποψήφιος και ξέρουμε τι θέλει να κάνει αν βγει. Ακόμα κι αυτό που ξεκαθάρισε ότι με δική του αρχηγία «ο Σύριζα δεν θα έχει προμετωπίδα τον δικαιωματισμό αλλά τα λαϊκά εργατικά δικαιώματα» είναι μια καθαρή πολιτική θέση.

Τέλος πάντων, κατά τη γνώμη μου ο Παυλής είναι καθαρόαιμο ΚΚΕ δίχως τη χιλιαστική αντίληψη που έχουν στον Περισσό για την επανάσταση, αλλά και πάλι το προτιμώ αυτό από την ακατάσχετη σαχλαμαρολογία όλων των υπολοίπων περί της διαδικασίας και περί του διαγραμμάτου. Να δεις που στο τέλος θα τον συμπαθήσουμε κιόλας.

Πηγή: liberal.gr

Του Γιάννη Σιδέρη

Το κύμα του μεταναστευτικού ξαναφουσκώνει. Οι δομές στα νησιά και την ενδοχώρα γεμίζουν, ενώ τα κυκλώματα των λαθροδιακινητών έχουν εντοπίσει και νέες προσβάσιμες παραλίες προκειμένου να αποβιβάζουν τους επιβάτες τους.

Στην Κρήτη άνοιξε νέα πύλη εισόδου και ήδη προγραμματίζεται Κέντρο υποδοχής και ταυτοποίησης (ΚΥΤ), όπως δήλωσε ο περιφερειάρχης Κρήτης Σταύρος Αρναουτάκης στην «Καθημερινή».

Στη Ρόδο δεν υπάρχει κάτι ανάλογο και οι μετανάστες περιφέρονται για ημέρες στους δρόμους. Σε αυτούς θα προστεθούν και όσοι επιστρέψουν από τις κεντρικές ευρωπαϊκές χώρες με βάση το Δουβλίνο, καθώς η Ελλάδα είναι χώρα πρώτης υποδοχής.

Από τον Ιανουάριο έως το τέλος Αυγούστου πέρασαν στην Ελλάδα από την Τουρκία 37.163 άτομα σύμφωνα με την Frontex. Αύξηση κατά 39% το πρώτο εξάμηνο σε σχέση με το αντίστοιχο εξάμηνο του 2023.

Η πλειονότητα των αφιχθέντων, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, είναι από τη Συρία, την Αίγυπτο και το Αφγανιστάν. Και όλοι μουσουλμάνοι… Όμως στη Συρία έχει σταματήσει ο πόλεμος. Η Αίγυπτος έχει πέντε δεκαετίες να εμπλακεί σε πόλεμο, ενώ το Αφγανιστάν όντως καταπιέζει φρικτά τις γυναίκες και θα δικαιολογούσε τη μετανάστευσή τους. Αλλά η συντριπτική πλειοψηφία των αφιχθέντων είναι νέοι άντρες.

Και σχεδόν όλοι ευελπιστούν να οδεύσουν στη Γερμανία για να απολαύσουν τα πλουσιοπάροχα ελέη της κρατικής επιδότησης. Και δεν αρκούνται στα επιδόματα, αλλά όταν συγκεντρωθεί μια κρίσιμη μάζα αρχίζουν τις πιέσεις στη δημόσια σφαίρα, ώστε να γίνουν αποδεκτά ήθη και έθιμα των χωρών τις οποίες εγκατέλειψαν.

Στις κοινωνίες της Δύσης εντείνεται η ανασφάλεια. Το μεταναστευτικό δεν είναι ακριβώς η γενεσιουργός αιτία της κοινωνικής αντίδρασης, όταν οι οικονομίες είναι ανθηρές και τα μεσαία στρώματα διατελούν εν αφθονία. Όμως, μετά την πανδημία και τις διαταράξεις που έφερε σε τομείς παραγωγής και διανομής, καθώς και τον πόλεμο της Ουκρανίας με τις διαταράξεις του ενεργειακού, οι πολίτες της Δύσης δεν ευτυχούν.

Το μεταναστευτικό λειτουργεί ως πυροκροτητής στη συσσωρευμένη καύσιμη ύλη της κοινωνικής δυσαρέσκειας και εμφανίζεται η διόγκωση φαινομένων όπως η AfD, η οποία τόσο τάραξε τον καγκελάριο Σολτς και έλαβε δραστικές αποφάσεις για κλείσιμο των συνόρων. Έτσι βγαίνουν από τη γραφική αφάνεια του πρώην twitter και ελληνικά φαινόμενα τύπου Λατινοπούλου, που ισχυροποιούν τον δημόσιο λόγο τους.

Για την εύκολη Αριστερά της παγκόσμιας αγάπης, ειρήνης και υγείας, όσοι επισημαίνουν τους κινδύνους της -ειρηνικής- εισβολής είναι ακροδεξιοί, ρατσιστές, μισαλλόδοξοι, απάνθρωποι. Και ο κάθε τυχοδιώκτης νεαρός, ενδεχομένως και ποινικός φυγάς στη χώρα του, χρίζεται ικέτης-πρόσφυγας.

Όπως και όταν οι κυβερνήσεις αρχίζουν, υπό τη χρεία της ανάγκης, να πάρουν μέτρα, κατηγορούνται ότι υποκύπτουν στον ακροδεξιό λόγο και ότι υιοθετούν τις πρακτικές των φασιστικών κομμάτων. Λες και οι κυβερνήσεις δεν ψηφίζονται για να αντιμετωπίζουν και να διευθετούν προβλήματα, αλλά για να υιοθετούν την ατζέντα της εύκολης Αριστεράς, η οποία παρεμπιπτόντως πατώνει στις εκλογές.

Το σχετικό παραμύθι άρχισε από μια μικρή μειοψηφία της Αριστεράς, τους Άγγλους τροτσκιστές, οι οποίοι είδαν την εργατική τάξη να τους γυρίζει την πλάτη. Εξαπλώθηκε σε όλη την Αριστερά η οποία είδε στους μετανάστες το νέο επαναστατικό υποκείμενο, το κοινωνικό εργαλείο που θα κάνει την επανάσταση, αφού οι δυτικοί εργαζόμενοι είχαν γίνει λευκά κολάρα.

Το είπε και πρόσφατα και ο Κωνσταντίνου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Είμαστε όλοι Τούρκοι, είμαστε Αφρικανοί, Πακιστανοί. Είμαστε η νέα εργατική τάξη που θα τη βλέπετε και θα τρέμετε!

Βέβαια, επειδή στην εκφυλισμένη Αριστερά της Δύσης που έχει εγκαταλείψει την ταξική ανάλυση (αυτό θέλει γνώσεις στην εποχή των πολυσύνθετων παγκοσμιοποιημένων παραγωγικών σχέσεων) και το έχει ρίξει στον δικαιωματισμό, οι επαναστάσεις είναι άγρια και αιματηρά πράματα, πέρασε το παραμύθι του ενοχικού ανθρωπισμού.

Η κακιά Δύση με τον αποικιοκρατία (που έχει τελειώσει εδώ και 70 χρόνια) φταίει για τη μετανάστευση. Και παράλληλα ο ανθρωπισμός επιβάλει να δεχόμαστε όποιον περνάει αυθαίρετα τα σύνορα.

Πέραν αυτών, έχουν έτοιμη και την κατηγορία ότι τα δυτικά κράτη και οι κοινωνίες τους δεν φροντίζουν να ενσωματώσουν τους μετανάστες (όλους τους ονομάζουν πρόσφυγες).

Το γεγονός ότι οι ίδιοι οι μετανάστες δεν θέλουν να ενσωματωθούν, το γεγονός π.χ. ότι στη Γερμανία η πλειοψηφία των νέων μουσουλμάνων θεωρεί τους νόμους του Κορανίου υπέρτερους των νόμων του γερμανικού κράτους, περνά ασχολίαστο. Και σε αυτό προφανώς φταίει η Δύση.

Τα ίδια θα λένε όσο βλέπουν τις AfD να καλπάζουν!

Πηγή: liberal.gr

Της Κατερίνας Γαλανού

Το ΠΑΣΟΚ κατάφερε χθες, μέσα από το debate των έξι υποψηφίων αρχηγών, να επιβεβαιώσει την αίσθηση που υπάρχει στην ελληνική κοινωνία, ότι παρά τη συρρίκνωσή του, διατηρεί dna κόμματος εξουσίας και ισχυρή αναφορά στην ιστορία του. Φάνηκε επίσης ότι δύσκολα θα προσφερθεί ως άθυμα στη… συριζοποίηση προς χάριν μιας κεντροαριστεράς του λαϊκισμού και της οπισθοχώρησης.

Επιλογή της πλειοψηφίας των υποψηφίων προέδρων, με εξαίρεση τον κ. Χάρη Δούκα, παραμένει η διεκδίκηση της ανάκαμψης μέσα από την οδό της σοβαρότητας, της αξιοπιστίας, της υπευθυνότητας και της επίγνωσης ότι η πολιτική κυριαρχία Μητσοτάκη δεν έτυχε, αλλά πέτυχε. Οι κ. Ανδρουλάκης, Γερουλάνος, Κατρίνης και οι κυρίες Διαμαντοπούλου και Γιαννακοπούλου διαθέτοντας εμπειρία και τριβή με την πολιτική πραγματικότητα στάθηκαν με γνώση και επάρκεια, στα ερωτήματα που έθεσαν οι δημοσιογράφοι και στις μεταξύ τους έντονες αλλά εντός του πολιτισμένου πλαισίου αντιμαχίες.

Ο Χάρης Δούκας ξεχώρισε αρνητικά από την αρχή.

Πολιτικά ρηχός, αδιάβαστος και χωρίς ουσιαστική γνώση των ζητημάτων. Κατέφευγε σε προκάτ απαντήσεις χωρίς να έχει τη δυνατότητα να τις προσαρμόσει στο πλαίσιο της ερώτησης που έθεταν οι δημοσιογράφοι ή οι ανθυποψήφιοί του.

Φάνηκε η τερατώδης άγνοια του, στα ζητήματα της οικονομίας και της φορολογίας όταν εκλήθη να υπερασπιστεί το νέο «λεφτά υπάρχουν» που ανέφερε προ ημερών και να προσδιορίσει με σαφήνεια πώς σκέφτεται να φορολογήσει τα καρτέλ και τους ολιγάρχες.

Στο ερώτημα του δημοσιογράφου με ποιο ποσοστό φορολογούνται σήμερα και σε ποιο ποσοστό θα αύξανε εκείνος τη φορολογία για να αντλήσει τα «λεφτά που υπάρχουν» έδειξε απίστευτη ασχετοσύνη.

Δεν γνώριζε αν υπάρχει και ποιος είναι ο εταιρικός συντελεστής φορολόγησης τραπεζών και επιχειρήσεων. Θέλησε να κρύψει την άγνοιά του και την έκανε πιο εμφανή, αναφερόμενος στη φορολογία των μπόνους και των μερισμάτων σε σύγκριση με τους φορολογικούς συντελεστές των μισθωτών.

Στην ίδια απάντηση κατήγγειλε συλλήβδην ως άδικη τη φορολογική πολιτική, έμπλεξε τις εξαγορές εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, τις τράπεζες που ανακεφαλαιοποιήθηκαν με 40 δισεκατομμύρια, τα 50 δισεκατομμύρια που δόθηκαν στην περίοδο της πανδημίας, αλλά το ΕΣΥ καταρρέει.

Στο πεδίο των εθνικών θεμάτων και ειδικά στα ελληνοτουρκικά, την επέκταση των χωρικών μιλίων και στην προοπτική προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, η άγνοιά του κινήθηκε μεταξύ της απόλυτης γραφικότητας και της ακραίας επικινδυνότητας.

Ρωτήθηκε αν ως πρωθυπουργός θα προχωρούσε στην επέκταση των χωρικών μιλίων και άρχισε να λέει πως πήγε «στη Μυτιλήνη και πάνω στα σύνορα στον Έβρο όπου η συνθήκη είναι ξεριζωμός, διότι φεύγουν οι κάτοικοι διότι ακόμη και τα σχολεία συγχωνεύονται εκεί» και ότι ξεχάσαμε αυτό που έλεγε η Μελίνα Μερκούρη ότι «τα σύνορα είναι τιμή και δεν είναι ποινή». Στην ερώτηση – παγίδα  του Παύλου Γερουλάνου περί του κινδύνου καθορισμού ΑΟΖ με μειωμένη επήρεια του Καστελόριζου ανέφερε κάτι που θα ζήλευε ο Τσίπρας της πρώτης περιόδου. Ότι θα κερδίσουμε τη μάχη στη Χάγη γιατί το πιστεύει!

Σε ένα ζηλευτό κρεσέντο λαϊκισμού, απαντώντας για το στεγαστικό πρόβλημα στη χώρα και στο μοντέλο κοινωνικής κατοικίας που εφαρμόζουν πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Υποστήριξε ότι το μοντέλο αυτό πρέπει να εφαρμοστεί για παράδειγμα στο Ελληνικό και το 10% των κατοικιών να δοθεί σε κοινωνική κατοικία. «Θα ισχύσει αυτή η κοινωνική νόρμα που θα δώσει πολύ μεγάλη βοήθεια στα νέα παιδιά και στις οικογένειες και είναι μια δημόσια ερώτηση που απευθύνω και θα ήθελα κάποια στιγμή μια απάντηση», ανέφερε. Τον ρώτησαν για την αναμόρφωση στο επίδομα ανεργίας και είχε πλήρη μεσάνυχτα για τις αλλαγές που ανακοίνωσε η κυβέρνηση, επαναλαμβάνοντας τσιτάτα για νεόπτωχους, ψηφιακούς νομάδες και passes και ότι έχει όραμα να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο.

Ακατάληπτο ήταν και το πλαίσιο μέσα στο οποίο έθεσε την αναθεώρηση του άρθρου 16.

Στην κόντρα που τον έσυρε η κ. Διαμαντοπούλου ρωτώντας τον πόσο ΠΑΣΟΚ είναι οι θέσεις του στον Δήμο, ο κ. Δούκας αρνήθηκε ότι ανταπέδωσε γενναία τη στήριξη από ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αυτοδιαψευδόμενος στο επόμενο δευτερόλεπτο.

«Εγώ κάνω μέτωπο, και οφείλω να το πω, με τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα των ιδιωτικοποιήσεων που ιδιωτικοποιεί παιδεία, υγεία και μεταφορές και δημιουργεί τρομερή επισφάλεια και ανασφάλεια στους πολίτες», διακήρυξε επιβεβαιώνοντας τις κακές γλώσσες που τον χαρακτηρίζουν ιδανικό υποψήφιο πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ και ηγέτη του νέο-λαϊκισμού.

Πηγή: liberal.gr

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Συζητούσα προ ημερών με παλαιό συνάδελφο (εφημεριδά, όχι τηλεοπτικό), ο οποίος ευδοκίμως τερματίσας την εργασιακή του πορεία, απολαμβάνει πλέον τη σύνταξη του. Επί 42 χρόνια δούλεψε σκληρά και αδιάλειπτα, ξεκίνησε από κλητήρας και συνταξιοδοτήθηκε ως διευθυντής φύλου, οπότε έβγαλε μια τρομερή σύνταξη. Περί τις 2.400 ευρώ η βασική του, συν άλλα 400 η επικουρική. Δεν του έκαναν καμιά χάρη, στην καριέρα του είχε πολύ μεγάλους μισθούς και αντίστοιχες θηριώδεις ασφαλιστικές κρατήσεις. Δίκαιο να βγάλει 2.800 ευρώ σύνταξη. Αλλά βιώσιμο;

Καθισμένος στο καφέ της πλατείας, μου εξηγούσε ότι πλέον θα απολαύσει το υπόλοιπο του βίου του δίχως κούραση, άγχος και οικονομικές σκοτούρες. Για έναν επιπλέον λόγο. Η σύζυγος του, στέλεχος ιδιωτικής τράπεζας για δεκαετίες, συνταξιοδοτήθηκε και αυτή στα 62 της χρόνια, με μια σύνταξη 2.100 ευρώ. Στο νοικοκυριό μπαίνουν πια 4.900 ευρώ τον μήνα. Τεράστιο ποσό για δυο ώριμους ανθρώπους που πλέον δεν έχουν άλλες υποχρεώσεις πέραν του να θρέψουν και να συντηρήσουν το σαρκίο τους.

Ο γιος τους, τριανταπεντάρης πια, έχει τη δική του ζωή και την οικονομική του ανεξαρτησία. Σπουδασμένο παλικάρι, εργάζεται σε εταιρεία που ασχολείται με την ενέργεια, χτίζει κι αυτός καριέρα σιγά-σιγά. «Πάει εξαιρετικά ο γιος μου» είπε ο φίλος μου με περηφάνια, «δουλεύει σε μεγάλη εταιρεία με πολύ καλές προοπτικές, παίρνει αυτή την στιγμή 1.500 ευρώ καθαρά, παίρνει περίπου τόσα και η κοπέλα του, νοίκι δεν πληρώνουν, όλα καλά λοιπόν και για μας και για τα παιδιά μας».

Εδώ ήταν που μου έκανε «κλικ». Διότι όσο ειδυλλιακή φαντάζει η «μίκρο»-εικόνα, τόσο πιο ζοφερή διαγράφεται η «μάκρο» πραγματικότητα. Για να είναι οικονομικά βιώσιμη μια χώρα, πρέπει να είναι βιώσιμο το ασφαλιστικό της σύστημα. Αν το ασφαλιστικό της δεν αυτοτροφοδοτείται, αλλά χρειάζεται μια ντουζίνα δισεκατομμύρια συμπλήρωμα κάθε χρόνο από τον προϋπολογισμό, τότε πορευόμαστε όλοι μαζί με μια μαύρη τρύπα φορτωμένη στους ώμους μας. Κι αν αυτή η μαύρη τρύπα σταδιακά σμικρύνεται, καημός δεν είναι. Αλλά αν χρόνο με τον χρόνο διογκώνεται, τότε αλοίμονο μας.

Πάμε παρακάτω. Πότε ένα ασφαλιστικό σύστημα αυτοτροφοδοτείται, άρα είναι βιώσιμο; Όταν αντιστοιχούν τέσσερις εργαζόμενοι σε έναν συνταξιούχο. Η «αλληλεγγύη των γενεών» στην οποία στηρίζεται το αναδιανεμητικό ασφαλιστικό μας σύστημα, ορίζει ότι οι εισφορές των σημερινών εργαζομένων πληρώνουν τις συντάξεις όσων είναι πλέον απόμαχοι. Οι σημερινοί συνταξιούχοι πλήρωσαν τους γέροντες της εποχής τους και οι σημερινοί εργαζόμενοι θα πληρωθούν ως συνταξιούχοι από τις εισφορές των αυριανών εργαζομένων.

Καλό το θεωρητικό μοντέλο, αλλά η σημερινή πραγματικότητα του βγάζει τη γλώσσα κοροϊδευτικά. Δυο συνταξιούχοι που παίρνουν 4.900 ευρώ σύνταξη, έχουν γεννήσει έναν εργαζόμενο που πληρώνει μηνιαία εισφορά περί τα 300 ευρώ. Βγαίνει; Αμ δεν βγαίνει. Θα μου πείτε ότι το ζευγάρι των φίλων μου είναι η εξαίρεση της εξαίρεσης. Η μέση σύνταξη στη χώρα δεν είναι 2.500 ευρώ, αλλά 816,95 (με στοιχεία Ιουνίου). Σύμφωνοι, αλλά ούτε ο μέσος μισθός είναι 1.500 καθαρά. Είναι 1.251 ευρώ μεικτά. Όσο για την αναλογία εργαζομένων-συνταξιούχων, προφανώς δεν είναι 1 προς 2 (όπως στη συγκεκριμένη οικογένεια), αλλά επίσημα είμαστε στο 1,7 προς 1. Πάλι η απόκλιση από το 4 προς 1 είναι δραματική.

Και ποια είναι η λύση, θα ρωτήσετε; Μήπως να μειώσουν τις μεσαίες και μεγάλες συντάξεις; Όχι βέβαια, διότι τότε κανένας με καλές αποδοχές δεν θα ασφαλίζεται. Θα βρίσκει τρόπους μαύρης εργασίας. Εξάλλου, όταν ο φίλος μου δούλευε με πολύ υψηλές αποδοχές, συντηρούσε μόνο αυτός με τις εισφορές του δυο χαμηλοσυνταξιούχους. Τώρα να μεταβληθεί ο ίδιος σε χαμηλοσυνταξιούχο, ενώ έκανε το καθήκον του και με το παραπάνω; Μη παραδεκτό.

Η θεωρητική λύση είναι να αντιστραφεί το δημογραφικό μας, ενώ παράλληλα να συνεχίζει να αναπτύσσεται η οικονομία. Να δουλεύουν περισσότεροι και με καλύτερες αποδοχές, ώστε να αρκούν οι εισφορές τους για τους νυν συνταξιούχους. Δεν θα γίνει αυτό βέβαια, το βλέπετε γύρω σας. Μπορεί η οικονομία βραχυπρόθεσμα να αναπτύσσεται, αλλά τα παιδιά μειώνονται και οι συνταξιούχοι αυξάνονται. Μόλις σας περιέγραψα το μεγαλύτερο και προφανώς άλυτο εθνικό μας πρόβλημα, το οποίο θα βρούμε νομοτελειακά μπροστά μας. Δεν ξέρω πότε, αλλά θα το βρούμε.

Στους δε φίλους μου που απολαμβάνουν τις παχυλές (και δίκαιες) συντάξεις τους, δίνω μια απλή συμβουλή. Να αποταμιεύουν ένα κομμάτι απ’ αυτά που παίρνουν τώρα που τα παίρνουν, διότι τα μαθηματικά και η λογική λένε ότι δεν πρόκειται να φθάσουν στα 85 τους χρόνια και να εισπράττουν τα ίδια. Κάποιο κραχ θα μεσολαβήσει πάλι. Δυστυχώς.

Πηγή: liberal.gr

Της Κατερίνας Γαλανού

Ο κύριος Μάριος Σαλμάς, μέχρι χθες βουλευτής της ΝΔ, είχε στην πλάτη του 11 θητείες στη Βουλή. Εξελέγη στην Αιτωλοακαρνανία πρώτη φορά το 2000 και έκτοτε ανελλιπώς βρισκόταν στα κοινοβουλευτικά έδρανα. Ο Κώστας Καραμανλής τον έβαλε στην κυβέρνηση του, ως υφυπουργό Υγείας, στη δεύτερη θητεία, τον Ιανουάριο του 2009, όταν αποχώρησε -για λόγους που δεν θυμάμαι και δεν κατάφερα να βρω- ο επίσης γιατρός Γιώργος Κωνσταντόπουλος.

Παρέμεινε υφυπουργός λιγότερους από 9 μήνες, μέχρι τις πρόωρες εκλογές του Οκτωβρίου. Σε κυβερνητικό θώκο επέστρεψε, όταν ο Αντώνης Σαμαράς τον τοποθέτησε Αναπληρωτή υπουργό Υγείας τον Ιούνιο του 2012. Έμεινε στη θέση για ένα χρόνο. Παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση επιβίωσε ως τον Ιανουάριο του 2015 και παρά τους δυο ανασχηματισμούς που έκανε ο κ. Σαμαράς, δεν του ανατέθηκε ξανά υπουργικό χαρτοφυλάκιο. Αν και ήταν αποδεδειγμένα στενός πολιτικός φίλος του καθώς είχε κατέβει μέχρι και υποψήφιος βουλευτής με την Πολιτική Άνοιξη το 1993 και το 1996. Έτσι, στον ανασχηματισμό της 25ης Ιουνίου του 2013 ο κ. Σαμαράς έκανε υπουργό Υγείας τον Άδωνι Γεωργιάδη και υφυπουργούς, τον εξαιρετικό και μετρημένο βουλευτή Αντώνη Μπέζα και την κ. Ζέττα Μακρή.

Στο δεύτερο ανασχηματισμό που ακολούθησε στις 14 Ιουνίου του 2014, ο Αντώνης Σαμαράς, πάλι δεν βρήκε χώρο και ρόλο για τον κ. Σαλμά και στο Υπουργείο Υγείας βρέθηκαν ο Μάκης Βορίδης ως υπουργός, ο μακαρίτης Λεωνίδας Γρηγοράκος από το ΠΑΣΟΚ και η τότε γαλάζια βουλευτής και μετέπειτα υπουργός του Αλέξη Τσίπρα, Κατερίνα Παπακώστα.

Οι κκ. Κώστας Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς, αν και είχαν την καλύτερη πολιτική δικαιολογία ότι ο κ. Σαλμάς εκλεγόταν σε μια μεγάλη εκλογική περιφέρεια, για πολλά και συνεχόμενα χρόνια και ήταν στενός φίλος τους, μάλλον δεν πολύ-πίστευαν στις ικανότητες του. Η δεν τον εμπιστεύονταν αρκετά για άλλους λόγους. Γι’ αυτό, το πέρασμά του από τα υπουργικά τους συμβούλια, ήταν βραχύβιο.

Πάντως ο κ. Σαλμάς τον Ιούνιο του 2015, και ενώ η χώρα βρισκόταν στο χείλος του γκρεμού που την οδήγησαν οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ παρουσίαζε σε μια μεγάλη εκδήλωση το βιβλίο που έγραψε για τις εμπειρίες από το υπουργιλίκι του. Το βιβλίο προλόγισε ο Αντώνης Σαμαράς και στους διακεκριμένους ομιλητές ήταν και ο συντοπίτης του κ. Σαλμά, υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτης Κουρουμπλής. Η ομιλία του αλλά και η εκδήλωση γενικότερα επιεικώς ήταν εντελώς εκτός τόπου και χρόνου με δεδομένες τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες.

Ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης κλιμάκωναν τη ρήξη με τους Ευρωπαίους και ο Μάριος Σαλμάς στο Caravel ρωτούσε: «Είναι δυνατόν να πάει η χώρα μπροστά όταν όποιος έρχεται να κυβερνήσει αλλάζει την κατεύθυνση πολιτικής; Έρχεται ο Καραμανλής συμφωνεί ενεργειακή στρατηγική με κατασκευή συγκεκριμένων αγωγών. Έρχεται ο Παπανδρέου ακυρώνει τους μισούς. Έρχεται ο Σαμαράς και φτιάχνει σχέδιο αξιοποίησης, εκμετάλλευσης και εξόρυξης υδρογονανθράκων. Έρχεται ο Λαφαζάνης και ο Καμμένος να ξανασχεδιάσουν το θέμα».

Αλλόκοτα πράγματα σε αλλόκοτη περίοδο.

Χθες ο κ. Σαλμάς ενώπιον της Επιτροπής Δεοντολογίας, αναρωτήθηκε γιατί τον διαγράφουν και ποια είναι η αντισυναδελφική συμπεριφορά που τον οδήγησε στη διαγραφή.

Αμέσως μετά, σε μια αμιγώς στρεψόδικη δήλωση, ανέφερε ότι είναι τιμή του εάν τον διέγραψε ο κύριος Μητσοτάκης γιατί αντέδρασε για τις περιουσίες που χάνονται και τα κόκκινα δάνεια, γιατί αντιτάχθηκε στη woke ατζέντα και γιατί ζήτησε να ελεγχθούν τα καρτέλ.

Έχοντας προφανώς ακούσει ξανά την υπουργό Πολιτισμού να εξηγεί πλήρως από ραδιοφώνου, ότι στον ανοικτό διαγωνισμό για τα κυλικεία των αρχαιολογικών χώρων μετείχαν 3 εταιρείες, καλώντας τον εκ νέου να απευθυνθεί στον εισαγγελέα, απέδωσε το ειδικό ενδιαφέρον του, στη θεσμική του λειτουργία.

«Θεσμικά ανέδειξα φωτογραφικό διαγωνισμό του υπουργείου Πολιτισμού που σκανδαλωδώς ανατέθηκε σε εταιρεία, χωρίς συναγωνισμό και στην ελάχιστη τιμή τότε να δηλώσω και να θυμίσω ότι ο έλεγχος των υπουργών από τους βουλευτές και η απεριόριστη ελευθερία λόγου είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο και σε καμία περίπτωση δεν συνιστά λόγο διαγραφής».

Αναζητώντας… θεσμικά στην ιστοσελίδα της Βουλής τις ερωτήσεις που έχει υποβάλλει στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού ελέγχου ο κ. Σαλμάς, συμπεραίνεται περιορισμένο ενδιαφέρον για τους… πολλούς τα αμέσως προηγούμενα χρόνια.

Αυξανόμενο αίφνης το ενδιαφέρον του, μετά τις ευρωεκλογές και μάλιστα σε ειδικά πεδία.

Ολόκληρο το 2023 ο κυβερνητικός βουλευτής κατέθεσε συνολικά 3 ερωτήσεις. Σχετικά με τους συμβεβλημένους παρόχους του ΕΟΠΠΥ, τη μη αποδοτική λειτουργία του Νοσοκομείου Αγρινίου και για διάφορα φαρμακευτικά σκευάσματα που διακινούνται μέσω πλατφορμών.

Ολόκληρο το 2022 υπέβαλε επίσης 3 ερωτήσεις για τη μεταφορά υπηρεσιών της ΔΕΗ Αμφιλογίας στο Αγρίνιο, για τα μέτρα στήριξης των ιδιοκτητών και οδηγών ταξί, και για την επανίδρυση του Πανεπιστημίου Δυτικής Ελλάδας. Τη δε τελευταία, από κοινού με τον βουλευτή Κ. Καραγκούνη.

Το 2024 υπέβαλλε 5 ερωτήσεις. Όλες σχεδόν μόλις έκλεισαν οι κάλπες των ευρωεκλογών. Κατέθεσε δυο φορές την ερώτηση για τα εστιατόρια και τα κυλικεία των μουσείων και των αρχαιολογικών χώρων. Μια για τις τράπεζες, ενώ συνυπέγραψε και την ερώτηση για τα κόκκινα δάνεια με τους υπόλοιπους 10 κυβερνητικούς βουλευτές.

Όταν τον ρώτησαν μετά τη διαγραφή του οι δημοσιογράφοι, αν θα καταθέσει την έδρα στο κόμμα απάντησε με ερώτηση: «Νομίζετε ότι πρέπει να σταματήσω τη μάχη για τους πολλούς;»

Δεν προκύπτει εύκολα, ποια μάχη ακριβώς έδινε για τους πολλούς και με ποιο τρόπο. Κατά μια έννοια η γενικότητά του, ταυτίζεται με την αντίστοιχη αοριστία των αριστερών και των δεξιών πέραν της ΝΔ που τάσσονται με τον άνθρωπο και τους πολλούς.

Η ΝΔ μέχρι να αποδείξει κάτι άλλο η κάλπη, εκφράζει την κοινωνική πλειοψηφία, ή τουλάχιστον αυτή που διαμορφώνεται από εκείνους που ψηφίζουν. Τους πολλούς.

Πηγή: liberal.gr

Του Αρη Ραβανού

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα βαθύτατα διχασμένο κόμμα. Και δεν είναι μόνο οι πολιτικές διαφορές αλλά και το ψυχολογικό χάος που χωρίζει τις αντιμαχόμενες πλευρές. Η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, όπου αποφασίστηκε ο οδικός χάρτης των εκλογών για την προεδρία του κόμματος, επικύρωσε ουσιαστικά το προφανές: η επόμενη, μετεκλογική, ημέρα στον ΣΥΡΙΖΑ φέρνει μια ακόμη διάσπαση. Μόνο να έβλεπε και να άκουγε κανείς τα μέλη της ΚΕ στους διαδρόμους του κεντρικού ξενοδοχείου όπου συνεδρίαζε το ανώτερο καθοδηγητικό όργανο κατανοούσε πως η συμβίωση είναι αδύνατη την επόμενη μέρα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα βαθύτατα διχασμένο κόμμα. Και δεν είναι μόνο οι πολιτικές διαφορές αλλά και το ψυχολογικό χάος που χωρίζει τις αντιμαχόμενες πλευρές. Τα όσα ακούστηκαν τις τελευταίες ημέρες ενίσχυσαν το εμφυλιοπολεμικό κλίμα και έδειξαν ότι δεν υπάρχει περιθώριο συνεννόησης.

Σε μια χρονική στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται πέμπτος στις μετρήσεις και το ΠαΣοΚ ανακάμπτει και βρίσκεται δεύτερο, τα κεντρικά του στελέχη ούτε καν το ένστικτο αυτοσυντήρησης δεν ακολουθούν.

Η απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής για εκλογές 24/1 και 1/12 αν χρειαστεί δεύτερος γύρος πολιτικά είναι κίνηση αυτοκτονίας.

Αντί για γρήγορες διαδικασίες ο ΣΥΡΙΖΑ θα προχωρήσει σε μια εκλογική διαδικασία συγκρούσεων όμως περίπου οκτώ εβδομάδων, ενώ το ΠαΣοΚ θα έχει εκλέξει ήδη ηγεσία με ό,τι αυτό σημαίνει.

Παράλληλα η απόφαση της ΚΕ που απέρριψε και τη λογική πρόταση Νίκου Παππά για να συζητηθούν και καταστατικές αλλαγές θα διαιωνίσει όχι απλά την εσωστρέφεια αλλά θα τροφοδοτήσει περαιτέρω το μίσος που υπάρχει μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών. Και όπως έλεγε πολύπειρο μέλος της ΚΕ με μακρά πορεία στην πολιτική και δημόσια ζωή του τόπου, η διάσπαση είναι δεδομένη το θέμα είναι ο ευτελισμός να σταματήσει και να μην προχωρήσει.

Και το πρόβλημα για τους περισσότερους στο ΣΥΡΙΖΑ είναι πως δεν αντιλαμβάνονται κλεισμένοι στον κομματικό μικρόκοσμο τους ότι ακόμα και πολίτες που τους ψήφισαν είναι όχι απλά απογοητευμένοι αλλά αηδιασμένοι και θεωρούν πως δεν υπάρχει προοπτική.

Πηγή: tovima.gr

Του Γιάννη Πρετεντέρη

Tο ΠαΣοΚ του 2024 δεν αναζητεί απλώς έναν αρχηγό ή ένα μέγεθος. Αναζητεί κυρίως μια φυσιογνωμία και έναν ρόλο. Κι αυτά δεν θα αποκτηθούν αιφνιδίως το βράδυ της 13ης Οκτωβρίου μόλις κλείσουν οι κάλπες του δεύτερου γύρου.

Δύο εβδομάδες έμειναν έως τον πρώτο γύρο εκλογής νέου προέδρου στο ΠαΣοΚ. Οι πρόσφατες μετρήσεις δεν καταγράφουν κάποιο υπέρμετρο ενδιαφέρον του κοινού (Pulse, 18/9), αλλά δύο εβδομάδες είναι αρκετές για να  διαψευστούν στην κάλπη.

Το βέβαιο είναι ότι η προεκλογική εκστρατεία των έξι υποψηφίων κινήθηκε έως τώρα στο πλαίσιο ενός καλώς εννοούμενου πολιτικού πολιτισμού. Η αντιπαράθεση δεν τροφοδότησε την κλωτσοπατινάδα, ούτε συνεισέφερε σε ξεκατίνιασμα, όπως συμβαίνει στον ΣΥΡΙΖΑ. Και ως γνωστόν, στη μικρή μας χώρα το ενδιαφέρον είναι συνήθως συνάρτηση του καβγά και της σύγκρουσης.

Περιμένοντας λοιπόν την τηλεοπτική αντιπαράθεση των υποψηφίων (Τρίτη 24/9, 9 μ.μ., EΡT News) και χωρίς να προδικάζουμε τίποτα, το βέβαιο είναι ότι δεν γίναμε σοφότεροι. Καταγράψαμε ασφαλώς την επιθυμία όλων των υποψηφίων για ένα ισχυρότερο και μεγαλύτερο ΠαΣοΚ αλλά χωρίς λεπτομέρειες πώς θα γίνει ισχυρότερο και μεγαλύτερο. Απλώς υπήρξαν υποψήφιοι με μεγαλύτερη έμφαση στην ανάγκη αυτονομίας της παράταξης και άλλοι που κρυφοκοιτάζουν σε συνεργασίες, αριστερόστροφες κυρίως.

Τίποτα από αυτά όμως δεν προδιαθέτει για το ισχυρότερο και το μεγαλύτερο. Ακόμη και ο στόχος «πρώτο κόμμα το 2027» κινείται στα όρια της καλόβολης ενθάρρυνσης. Για να γίνει πρώτο κόμμα το σημερινό ΠαΣοΚ θα πρέπει υπό οιονδήποτε αρχηγό να προοδεύσει τα τρία επόμενα χρόνια περισσότερο από το ΠαΣοΚ του Ανδρέα Παπανδρέου το 1977-1981. Μάλλον δεν είναι απλό.

Συνεπώς το ΠαΣοΚ του 2024 δεν αναζητεί απλώς έναν αρχηγό ή ένα μέγεθος. Αναζητεί κυρίως μια φυσιογνωμία και έναν ρόλο. Κι αυτά δεν θα αποκτηθούν αιφνιδίως το βράδυ της 13ης Οκτωβρίου μόλις κλείσουν οι κάλπες του δεύτερου γύρου. Χρειάζονται σχέδιο και δουλειά. Και κυρίως χρειάζεται η αίσθηση ότι ένα παραδοσιακό κόμμα της δημοκρατίας μας μπορεί να αλλάξει, να ανανεωθεί και να αναπτυχθεί πενήντα χρόνια μετά την ίδρυσή του.

Δεν είναι αυτονόητο. Αλλά ούτε και αδιανόητο.

Αρκεί ο νέος (νέα) αρχηγός να μην επαναπαυθεί στις δόξες ενός ένδοξου παρελθόντος, αλλά να συγκροτήσει ένα νέο ΠαΣοΚ που θα είναι ταυτοχρόνως ένα άλλο ΠαΣοΚ.

Τότε όλα μπορεί να γίνουν εφικτά.

Το ευχάριστο είναι ότι η ήπια εσωκομματική αντιπαράθεση δεν στέρησε πόντους, ούτε αποκάλυψε κάποια ανυπέρβλητη διαμάχη που θα μπορούσε να υποθηκεύσει το κοινό μέλλον.

Το λιγότερο ευχάριστο είναι ότι θα πρέπει να περιμένουμε την ολοκλήρωση της εκλογικής διαδικασίας για να δούμε όχι αν το ΠαΣοΚ έχασε, αλλά αν βγήκε κερδισμένο.

Πηγή: tovima.gr

 «Ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ έδειξε μεγάλη ανοχή στον κ. Κασσελάκη –
Πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να μην κερδίσει», είπε η Όλγα Γεροβασίλη

Δεν θα είναι τελικά υποψήφια για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ η Όλγα Γεροβασίλη, όπως ξεκαθάρισε σε σημερινές δηλώσεις της, διευκρινίζοντας όσα έγιναν και όσα πρέπει να γίνουν στο κόμμα.

«Επέλεξα αυτήν τη στιγμή να μην μπω στη διαδικασία, γιατί είναι πολλά αυτά που διακυβεύονται. Περάσαμε έναν χρόνο με μία βίαιη επίθεση από το υπερεγώ στο εμείς. Επίθεση στις συλλογικές διαδικασίας και διχασμοί» είπε μιλώντας στον ΑΝΤ1.

Κληθείσα να σχολιάσει τις τοποθετήσεις Κασσελάκη περί στοχοποίησής του, διαφώνησε λέγοντας πως «ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ έδειξε μεγάλη ανοχή στον κ. Κασσελάκη».

• «Ήμουν η πρώτη που έκρουσα τον κώδωνα του κινδύνου για τον κ. Κασσελάκη, στο συνέδριο του Φεβρουαρίου. Στη συνέχεια συντάχθηκα, για τις ευρωεκλογές. Απόδειξη ότι ο νομός μου ήταν ο πρώτος στην Ελλάδα. Δεν επέλεξα για τον εαυτό μου τον ρόλο της εσωκομματικής αντιπολίτευσης. Κι ας με έβαλαν εκεί», είπε.

 

«Πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να μην κερδίσει ο Κασσελάκης»

Δίνοντας παραδείγματα του διχαστικού κλίματος που περιγράφει στον ΣΥΡΙΖΑ, υποστήριξε πως, «δεν ακούστηκαν πράγματα κι από τις δύο πλευρές, αλλά από τη μία. Η πλευρά των στελεχών που ήταν και παραμένουν ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπήκαν σε τέτοιο διάλογο. Μονόπλευρο ήταν», είπε και έκανε λόγο για «οργανωμένο στρατό δολοφονίας χαρακτήρων», ο οποίος μάλιστα όπως είπε, «υπάρχει ακόμα».

«Αυτήν τη στιγμή το μείζον είναι το πώς θα φτάσουμε στις εκλογές. Πρέπει να αντιστραφούν οι όροι και εντός του ΣΥΡΙΖΑ» είπε. Αναφορικά με τον Στέφανο Κασσελάκη ανέφερε ότι «στηρίχθηκε, δόθηκε χρόνος, δόθηκαν ευκαιρίες, έγιναν σχέσεις», τονίζοντας πως, «δεν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα όλων που στηρίζουν τον Κασσελάκη, που συχνά είναι οπαδικός και έχει στοιχεία ακροδεξιάς».

• «Πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να μην κερδίσει ο Κασσελάκης», υπογράμμισε σε κάθε τόνο και ερωτηθείσα για το αν θα παραμείνει στο κόμμα αν τελικά εκλεγεί, αντέστρεψε το ερώτημα λέγοντας: «αν χάσει ο κ. Κασσελάκης, θα μείνει; Αυτοί που τον υποστηρίζουν θα μείνουν; Δύσκολες απαντήσεις».

 

Κεντροαριστερά παράταξη με επικεφαλής Τσίπρα

Κάλεσε τον τέως πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να απαντήσει στο «έφερε τον διχασμό» και ερωτηθείσα για το αν θα είναι υποψήφιος ο Σωκράτης Φάμελλος κι αν θα τον στηρίξει, απάντησε πως, «μπορεί να είναι παραπάνω από ένας υποψήφιοι», για να διευκρινίσει πως, «η δική μου εκτίμηση είναι ότι πρέπει να είναι ένας υποψήφιος, χωρίς όμως να αποκλείεται κι άλλος».

Ξεκαθάρισε επίσης ότι, ενώ «όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά, ένα έχει κλείσει: ότι η Κεντρική Επιτροπή η θητεία της οποίας δεν έχει λήξει, έβαλε το θέμα ηγεσίας» και κάλεσε και τους βουλευτές που κατηγορούν στελέχη για διχασμό, να «πάρουν την ευθύνη αυτοί οι βουλευτές οι οποίοι κατηγόρησαν τους 11 που έφυγαν».

Σε ερώτηση για ενδεχόμενη συνεργασία με την Νέα Αριστερά είπε ότι, «αυτή η συζήτηση ούτε έχει ξεκινήσει κι είναι πολύ πρόχειρη η συζήτηση» και βάζοντας το περίγραμμα σε έναν ιδεατό ΣΥΡΙΖΑ είπε ότι, «ο ΣΥΡΙΖΑ θέλουμε να είναι ένα κόμμα που μπορεί να δώσει λύση».

Τέλος, απαντώντας σε ερώτημα σχετικά με τον Αλέξη Τσίπρα απάντησε πως, αφενός «έχει επιλέξει να απέχει» αφετέρου «δεν πατρονάρει τις διαδικασίες».

Η Όλγα Γεροβασίλη κατέληξε διατυπώνοντας την προσωπική της άποψη για μια μεγάλη κεντροαριστερά παράταξη στη χώρα, με τη συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ, στην οποία θα μπορούσε να ήταν επικεφαλής ο Τσίπρας. Ξεκαθάρισε όμως ότι, πρόκειται για δική της θέση κι όχι του Αλέξη Τσίπρα.

Πηγή: tovima.gr

Ο Αλέξης Τσίπρας θεωρεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να χάσει άλλο χρόνο –
Η κατρακύλα στις δημοσκοπήσεις και η ανησυχία για τη συμμετοχή του κόσμου

Του Αρη Ραβανού

«Fugit inreparabile tempus». Η φράση για τον «χρόνο που φεύγει ανεπιστρεπτί» είναι του Βιργιλίου και προσφέρθηκε για να εμπλουτίσει το σκωπτικό σχόλιο παλαιού αριστερού που σήμερα τηρεί αποστάσεις ασφαλείας: «Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, ο χρόνος φεύγει όχι απλά ανεπιστρεπτί αλλά και με ιλιγγιώδη ταχύτητα, αφήνοντας πίσω τις ηλιόλουστες μέρες στην εύφορη κοιλάδα της εξουσίας», παρατηρούσε.

Η αλήθεια είναι πως όσα τραγελαφικά συμβαίνουν με φόντο τις εκλογές για τον πρόεδρο του κόμματος ενισχύουν την κρίση, βαθαίνουν το χάσμα και φέρνουν τη διάσπαση όλο και πιο κοντά, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Η πέμπτη θέση του ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις είναι ηχηρό καμπανάκι. Μένει να φανεί κατά πόσο θα επικρατήσει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης σε μια εκλογή που μοιάζει με άλυτο σταυρόλεξο.

Σε αυτή την κρίσιμη εσωκομματική αναμέτρηση των επόμενων εβδομάδων, η σκιά του Αλέξη Τσίπρα πλανάται πάνω από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο πρώην πρωθυπουργός μπορεί να μην έχει ενεργό ρόλο στο παρασκήνιο και να μην κινεί τα νήματα, παρά τα όσα περί του αντιθέτου πιστεύουν οι υποστηρικτές του Στέφανου Κασσελάκη, αλλά ενδιαφέρεται. Εχει την άποψη ότι το κόμμα δεν έχει την πολυτέλεια να χάσει άλλο χρόνο σε άσκοπες σκιαμαχίες και ανέξοδες συγκρούσεις. Εξάλλου όλα κρέμονται από μια κλωστή στον ΣΥΡΙΖΑ και η νέα διάσπαση είναι προ των πυλών.

 

Καρφώματα

Τα όσα έχουν γίνει την τελευταία περίοδο, ακόμα και η συζήτηση για να τεθούν προϋποθέσεις και να μπλοκαριστεί επί της ουσίας η υποψηφιότητα Κασσελάκη, τα δημόσια καρφώματα μεταξύ πρώην υπουργών, όπως της Θεοδώρας Τζάκρη και του Γιάννη Ραγκούση ή της Κατερίνας Νοτοπούλου κατά Στ. Κασσελάκη, οι προειδοποιήσεις του Πέτρου Παππά, βουλευτή και στενού συνεργάτη του Στ. Κασσελάκη, ότι θα φύγει από τον ΣΥΡΙΖΑ εάν εκλεγεί ο Παύλος Πολάκης ή του Χρ. Σπίρτζη πως θα φύγει αυτός εάν εκλεγεί ο Στ. Κασσελάκης κ.ά. είναι μερικές πράξεις από το δράμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Ολα αυτά τα παρατηρεί προσεκτικά ο Αλ. Τσίπρας με θλίψη για το κόμμα που ανέβασε στην εξουσία και βλέπει ακόμα και υποστηρικτές του Στ. Κασσελάκη να τον επικρίνουν με δριμύτητα, θεωρώντας πως αυτός βρίσκεται πίσω από τις διαδικασίες υπονόμευσης του εκλεκτού τους.

Η μόνη του έγνοια, όπως προκύπτει από τις συνομιλίες που έχει, είναι να υπάρξει επιστροφή στην κανονικότητα μέσα από τις καταστατικές διαδικασίες και να επανέλθει το κόμμα στις πολιτικές ράγες, με ό,τι αυτό σημαίνει και για τη δημόσια εικόνα του, η οποία εσχάτως είναι αποκρουστική. Ενεργή του συμμετοχή όμως δεν θα υπάρξει και όπως είπε και ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, «ο Αλ. Τσίπρας έχει καεί και δεν θα βγει μπροστά», άποψη με την οποία συμφωνούν πολλοί.

 

Κλειδί η συμμετοχή

Παρατηρώντας όμως τα περισσότερα στελέχη το αδιέξοδο στο οποίο έχει φθάσει ο ΣΥΡΙΖΑ και μπροστά στον κίνδυνο της απόλυτης απαξίωσης έγινε προσπάθεια να πέσουν οι τόνοι και να τρέξουν οι διαδικασίες για την εκλογή.

Γι’ αυτό και στην ΠΓ της περασμένης Πέμπτης δεν ετέθησαν όροι και προϋποθέσεις και η μάχη θα δοθεί με τους κανόνες της προηγούμενης φοράς. Παράλληλα το επόμενο διάστημα, αρχής γενομένης από σήμερα, με τη λήξη της διήμερης Κεντρικής Επιτροπής, θα ξεκινήσει μια προσπάθεια να κινητοποιηθούν μέλη και ψηφοφόροι ώστε να υπάρξει και συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία.

Στο εκλογικό σταυρόλεξο του ΣΥΡΙΖΑ είναι κενά τα κουτάκια που αφορούν τον αριθμό των πολιτών που θα ψηφίσουν. Αναπόφευκτα θα γίνει σύγκριση και με τον αριθμό των πολιτών που θα συμμετάσχουν στις εκλογές στο ΠαΣοΚ. Το παιχνίδι των εντυπώσεων στο πλαίσιο της πολιτικής ψυχολογίας παίζει σημαντικό ρόλο, ειδικά όταν το ΠαΣοΚ εμφανίζεται δεύτερο στις δημοσκοπήσεις και ο ΣΥΡΙΖΑ καταρρέει.

 

Το διακύβευμα

Και το ερώτημα που τίθεται από πολλές πλευρές είναι πόσο ομαλά θα κυλήσει η εσωκομματική διαδικασία. Διότι στην περίπτωση που υπάρξουν υψηλοί τόνοι, συγκρούσεις και μαχαιρώματα, κάτι που δεν φάνηκε δημόσια ιδιαίτερα στο ΠαΣοΚ –αν και στο παρασκήνιο γίνονται πολλά– θα υπάρξει περαιτέρω απαξίωση του ΣΥΡΙΖΑ, με ό,τι αυτό σημαίνει.

Αρα βασικό μέλημα για πολλούς βουλευτές και μέλη της ΚΕ είναι να μην εκφυλιστεί η διαδικασία από προσωπικές συγκρούσεις και να κυριαρχήσει το πολιτικό διακύβευμα, ενώ την ίδια στιγμή ενισχύονται φωνές επί τη βάση της πρότασης του Διονύση Τεμπονέρα να εκκινήσει άμεσα διάλογος των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων.

Παύλος Πολάκης

Οι εμμονές, τα λάθη και οι μπαλοθιές

Κρίσιμος είναι ο ρόλος του Παύλου Πολάκη σε αυτή την εσωκομματική αναμέτρηση καθώς θα είναι υποψήφιος πρόεδρος. Ο πρώην υπουργός ήταν αυτός που στήριξε τον Στ. Κασσελάκη πέρυσι, αλλά φέτος βρίσκεται απέναντί του, παραδεχόμενος πως έκανε λάθος πριν από έναν χρόνο.

Ηθελε επιτάχυνση των διαδικασιών, με το σκεπτικό πως μια μακρόσυρτη διαδικασία δεν βοηθάει τον ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ ουσιαστικά συνέπιπτε με τον Στ. Κασσελάκη που ήθελε να γίνει γρήγορα η εκλογή του προέδρου για να εκμεταλλευτεί τους σημερινούς συσχετισμούς και το κλίμα που σε περίπου 70 μέρες μπορεί να έχει ανατραπεί.

Ο Π. Πολάκης βάζει έντονα το προγραμματικό πλαίσιο και σε συνομιλητές του λέει πως έξω από τον μικρόκοσμο του ΣΥΡΙΖΑ η κοινωνία αντιμετωπίζει οξυμμένα προβλήματα που οδηγούν ακόμα και βουλευτές της ΝΔ να αντιπολιτεύονται, σε αντίθεση με τους 87 που μέχρι στιγμής κινούνται πολύ μηχανιστικά και με οργανωτική λογική.

Εμμένει πως θα είναι στον δεύτερο γύρο και η πρόσφατη δημοσκόπηση της MRB τον κατέγραψε στο 31,5% που εάν επιβεβαιωθεί αυτό το ποσοστό, θα τον φέρει αντιμέτωπο στον δεύτερο γύρο με τον Στ. Κασσελάκη. Μια τέτοια εξέλιξη θα είναι η απόλυτη ήττα των 87.

 

Νίκος Παππάς

Κωδικός «χρήσιμος σύμμαχος»

Ο Νίκος Παππάς θα προσπαθήσει να είναι «χρήσιμος σύμμαχος» στην εσωκομματική αναμέτρηση, αλλά πλέον απέναντι στον Στ. Κασσελάκη. Και δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, όταν οι «κασσελίστας» τον κατηγορούν ως «Ιούδα, δολοπλόκο και Ρασπούτιν» και πως τους «πούλησε» στην πρόσφατη ΚΕ όπου ήρθη η εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του Στ. Κασσελάκη.

Ο νυν πρόεδρος της ΚΟ –στηριζόμενος από τους βουλευτές που είναι κοντά στον Στ. Κασσελάκη– θα επιδιώξει συμμαχία με τους 87, αν και πολλοί δεν θέλουν καμία πολιτική επικοινωνία μαζί του, πολύ δε περισσότερο συνεργασία.

Να βρεθεί με τον Π. Πολάκη στο ίδιο μετερίζι φαντάζει δύσκολο στην παρούσα φάση και υπό τις σημερινές συνθήκες. Γνωρίζοντας όμως πολύ καλά να ελίσσεται, θα επιδιώξει έως την ύστατη στιγμή να πάρει θέση στο κομματικό σύστημα με το βλέμμα στην επόμενη μέρα.

Δεν θα είναι υποψήφιος πρόεδρος, αν και υπάρχουν πρόσωπα που υποστηρίζουν το συγκεκριμένο σενάριο. Το έπραξε πέρυσι, καταγράφηκε, στήριξε στον δεύτερο γύρο τον Στ. Κασσελάκη και ήταν στον πυρήνα της κομματικής εξουσίας. Μέλημά του είναι πρωτίστως, όπως προκύπτει από τις κινήσεις του, η αποκατάσταση των σχέσεών του με τους 87 ώστε να έχει ρόλο την επόμενη μέρα.

 

Ολγα Γεροβασίλη

Οι πιέσεις και το χρίσμα στον Φάμελλο

Η Ολγα Γεροβασίλη σήκωσε στις πλάτες της το μεγαλύτερο φορτίο της αντιπαράθεσης με τον Στ. Κασσελάκη. Από το συνέδριο του περασμένου χειμώνα, όταν και βρέθηκε απέναντι στον Στ. Κασσελάκη, είχε μια διαρκή αντιπαράθεση μαζί του επί πολιτικών και όχι προσωπικών ζητημάτων.

Ως ένα από τα παλαιότερα στελέχη του κόμματος, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην έκπτωση του Στ. Κασσελάκη από την ηγεσία. Εχοντας την έξωθεν καλή μαρτυρία, αποδοχή από πολλούς και όντας σταθερή συνομιλήτρια του Αλ. Τσίπρα, φάνταζε ως ιδανική λύση για να ηγηθεί του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα μεταβατικό στάδιο ανασυγκρότησης. Δεν το ήθελε όμως πραγματικά, αν και υπήρξαν πολλές πιέσεις, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν θα έχει ενεργό ρόλο στην προσπάθεια να μην εκλεγεί ξανά ο Στ. Κασσελάκης.

Η απόφαση να μην είναι υποψήφια έφερε στο προσκήνιο τον Σωκράτη Φάμελλο, μέχρι πρότινος πρόεδρο της ΚΟ, με μια πετυχημένη πορεία εντός και εκτός Βουλής. Αν και υπήρχαν ενστάσεις από πολλούς της ομάδας των 87, προκρίνεται ως μια ιδανική λύση για να αντιπαρατεθεί με τον Στ. Κασσελάκη, από τη στιγμή που αποφάσισαν πως θα στηρίξουν μια υποψηφιότητα.

 

Υποψηφιότητα Χωρίς Ευνοϊκούς Συσχετισμούς

Η κίνηση υψηλού ρίσκου Κασσελάκη

Να πάρει την εκδίκησή του θα επιδιώξει ο Στέφανος Κασσελάκης μέσω της εκ νέου υποψηφιότητάς του. Οι συσχετισμοί δεν είναι όπως πριν από έναν χρόνο που τον ευνόησαν, ούτε έχει την παρασκηνιακή υποστήριξη πολλών εκ των 87 που εφέτος κάνουν πως δεν τον ξέρουν, ενώ απέναντί του είναι ο Παύλος Πολάκης που τον είχε βοηθήσει αρκετά.

Θα επιχειρήσει να εμφανιστεί ως η μόνη υποψηφιότητα που μπορεί να βάλει τον ΣΥΡΙΖΑ σε τροχιά εξουσίας πάλι, αν και υπάρχει το αρνητικό αποτέλεσμα των περασμένων ευρωεκλογών. Θα επικαλεστεί τις δύο διασπάσεις που έγιναν επί των ημερών του, τη συνεχή υπονόμευση από ομάδα βουλευτών και θα προβάλει τον εαυτό του ουσιαστικά ως το θύμα των εσωκομματικών δολοπλοκιών και μηχανορραφιών.

Ηδη, τα στρατηγικά λάθη των 87 με την απόφαση της ΚΕ να αρθεί η εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό του και να εκπέσει του αξιώματος του προέδρου και η απόφαση της ΠΓ που επιβεβαίωσε ότι είναι «έκπτωτος» τον ηρωοποίησαν στα μάτια πολλών και γι’ αυτό και η υψηλή αποδοχή στις μετρήσεις.

Ο Στ. Κασσελάκης θα στηριχθεί και πάλι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και θα δώσει έμφαση σε μια προσωποκεντρική καμπάνια. Θα προσπαθήσει να γυρίσει όλη την Ελλάδα, προβάλλοντας το επιχείρημα πως αυτός πάλεψε για τον ΣΥΡΙΖΑ, όταν άλλοι τον υπονόμευαν.

Η εφετινή μάχη για τον ίδιο φαντάζει ως η πιο κρίσιμη εντός ΣΥΡΙΖΑ. Γνωρίζει ότι είναι η τελευταία του ευκαιρία, διότι εάν ηττηθεί πρέπει να μείνει και να συμβιβαστεί με όσοι συγκρούστηκε και τους επιτέθηκε, με πιο εκκωφαντική στιγμή τους χαρακτηρισμούς για «κουκούλες». Σε διαφορετική περίπτωση είναι μονόδρομος για τον ίδιο, εάν δεν μπορέσει να συμβιβαστεί, η έξοδος και η δημιουργία ενός νέου κόμματος, όπως ήθελε να μετεξελίξει τον ΣΥΡΙΖΑ και βρήκε τείχος. Θα στηριχθεί σε μια ομάδα περίπου 10 βουλευτών και τουλάχιστον 60-70 μελών της Κεντρικής Επιτροπής, ενώ έχει πυρήνες σε όλες τις νομαρχιακές επιτροπές.

Δύσκολη Συμβίωση

Οι δύο στρατοί στην ΚΟ

Τα όσα συμβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ, που με βάση τα σημερινά δεδομένα δεν παραμένει κυβερνητικό κόμμα εξουσίας, παρά τα λεγόμενα του Ν. Παππά, έχουν επιφέρει διχασμό και στην ΚΟ. Οι ομάδες είναι δύο, και αυτό δείχνει πόσο δύσκολη έως αδύνατη θα είναι η συμβίωση την επόμενη μέρα των εκλογών. Ο Στ. Κασσελάκης έχει μια σκληρή ομάδα υποστηρικτών: Θεοδώρα Τζάκρη, Πέτρος Παππάς, Ευάγγελος Αποστολάκης, Ελενα Ακρίτα, Ραλλία Χρηστίδου, Αλέξανδρος Αυλωνίτης.

Μαζί του είναι και η Νίνα Κασιμάτη με πολιτικό σκεπτικό, ενώ θετικά στέκεται απέναντί του και ο Γιάννης Σαρακιώτης και η Κυριακή Μάλαμα και ο Βασίλης Κόκκαλης. Στην ΚΟ αρχίζει ήδη να διατυπώνεται κλίμα υπέρ του Σ. Φάμελλου από τους βουλευτές που είναι απέναντι στον Στ. Κασσελάκη, όπως π.χ. ο Χρήστος Γιαννούλης.

Πάντως ο διχασμός του ΣΥΡΙΖΑ φάνηκε ξεκάθαρα την περασμένη Πέμπτη στο Κοινοβούλιο, όταν η Θ. Τζάκρη ήταν υπέρ της ανανέωσης της θητείας του Ανδρέα Ποττάκη στη θέση του Συνηγόρου του Πολίτη – όπως και η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας Ζωή Κωνσταροβασίλη και ο Θεόφιλος Ξανθόπουλος.

 

Πώς διαμορφώνονται οι συμμαχίες

Κυριαρχούν οι λυκοφιλίες

Στον δρόμο προς τις κάλπες για την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ, πέρα από τους ψιθύρους, τα μυστικά και τα χτυπήματα κάτω από τη μέση, καταγράφονται ενδιαφέρουσες κινήσεις, αλλάζουν συσχετισμοί και γίνονται νέες συμφωνίες. Επί της ουσίας οι παλαιοί φίλοι γίνονται εχθροί και το αντίστροφο με τις λυκοφιλίες να κυριαρχούν.

Διχασμός επικρατεί και σε επίπεδο νομαρχιακών επιτροπών, εκτός από την ΚΟ, ενώ αρχίζουν σιγά-σιγά να τοποθετούνται πολλά πρόσωπα. Π.χ. ο βουλευτής Ευβοίας, εκ των πρωταγωνιστών της ομάδα των «Ελβετών» του ΣΥΡΙΖΑ, Συμεών Κεδίκογλου, πήρε θέση κατά του Στ. Κασσελάκη, λέγοντας ότι αποδείχθηκε πως δεν ήταν ο Μεσσίας που θεωρούσε ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ. Στην εσωκομματική σκακιέρα έχει σημασία όμως ποιες κινήσεις θα κάνουν και άλλοι σοβαροί και υπολογίσιμοι παίκτες, όπως η Ρένα Δούρου, για την οποία πάρα πολλοί επιμένουν πως πρέπει να διεκδικήσει την ηγεσία.

Ο ευρωβουλευτής Νικόλας Φαραντούρης εμμένει να είναι υποψήφιος ενώ την πρόθεσή του δήλωσε και ο Απόστολος Γκλέτσος που προτιμά Πολάκη. Το πιο ενδιαφέρον είναι εάν μετά τις εξελίξεις και την εκκίνηση των διαδικασιών ενεργοποιηθεί και η βάση για να ψηφίσει. Πάντως μέχρι στιγμής σύμφωνα με τους υπολογισμούς που γίνονται, εάν ψηφίσουν περίπου 50.000-60.000 πολίτες θα είναι επιτυχία, αν και ο Στ. Κασσελάκης ποντάρει στην αυξημένη συμμετοχή.

Πηγή: tovima.gr

Του Γιάννη Σιδέρη

Καλύτερα να σε μισούν παρά να σε λυπούνται λέει η λαϊκή θυμοσοφία, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ ξεπέρασε και αυτό το στάδιο. Πλέον μοιάζει να ξεπερνάει και το επόμενο στάδιο αυτό της θυμηδίας, και να περιπίπτει στη σφαίρα της αδιαφορίας.

Γνωστά τα τελευταία επεισόδια, συμποσούμενα σμιλεύουν το προφίλ ενός κόμματος ανερμάτιστου, στερούμενου πολιτικής Παιδείας, ιδεολογικού υπόβαθρου, πολιτικής σκευής. Τελευταίο επεισόδιο ήταν της συντρόφισσας βουλεύτριας Έλενας Ακρίτα, για την αθέλητη αποκάλυψη της εσωτερικής πισίνας του σπιτιού της.

Δεν αποτελεί αντίφαση να είναι κάποιος πλούσιος, ή έστω καλοβαλμένος στο σύστημα, και συνάμα αριστερός επαναστάτης.

Ο προπάτορας Ενγκελς ήταν γιος βιομηχάνου. Ο Τρότσκι είχε πατέρα μεγαλοκτηματία. Ο Λένιν γιος σχολικού επιθεωρητή στην τσαρική Ρωσία, μέλους της ιντελιγκέντσιας. Ο Τσε Γκεβάρα και ο Φιντέλ Κάστρο παιδιά ανθηρών οικονομικά μεσοαστικών οικογενειών. Ο Ζαν Ζωρές ταξίδευε πάντα πρώτη θέση στο τρένο. Άλλωστε όπως έχει πει ένας Γάλλος συγγραφέας «Οι πεποιθήσεις δε βγαίνουν πάντα από το χρηματοκιβώτιο».

Άλλωστε και στα δικά μας, ο Αλέκος Αλαβάνος είναι εξ οικογενείας πλούσιος. Ουδείς διανοήθηκε να του προσάψει το τίτλο του μη αριστερού, του εκπροσώπου της Gauche caviar (Αριστερά του χαβιαριού), γιατί ο τρόπος ζωής του συνάδει με τις ιδέες του.

Οπότε το πρόβλημα δεν είναι η οικογενειακή πισίνα της κάθε… αγωνίστριας συντρόφισσας, ή τα σπίτια για αποκούμπι στο Λονδίνο. Είναι η πολιτική αισθητική που φέρει. Δεν το είπε ο Λένιν το ρητό αλλά νομίζουμε υπάρχει στη μαρξιστική Γραμματεία: «Τον χορτασμένο μη φοβάσαι, τον γιο της πλύστρας να φοβάσαι».

Και σαφώς είναι δόκιμο να υπάρχει ως πολιτικός προβληματισμός σχετικά με την αλλοτρίωση των πολιτικών προσώπων όταν κατέκτησαν την εξουσία τα κόμματά τους που ήταν «υπέρ του λαού».

Χάνει όμως κάθε βάρος και σοβαρότητα όταν γίνεται ασπίδα προσωπικής άμυνας για να υπερασπιστεί την οικονομικώς απροβλημάτιστη ταξική καταγωγή.

Τότε μετατρέπεται σε υποτίμηση των τάξεων για τις οποίες υποτίθεται ότι παλεύει το κόμμα σου.

Τότε γίνεσαι εκπρόσωπος της Αριστεράς του χαβιαριού αφού γενικεύεις: Οι χορτάτοι είναι εκ προοιμίου, εκ ταξικής θέσεως έντιμοι, επειδή δεν έχουν ανάγκη να επιδοθούν σε ατιμία για να πλουτίσουν (εμένα μου λες…), ενώ οι «μπιθουλαίοι» είναι εν δυνάμει ανήθικοι. Γι’ αυτό χρειάζονται την καθοδήγηση των πρωτοπόρων φωτισμένων πνευμάτων των ανωτέρων τάξεων, που καταδέχονται να τους διαφωτίσουν και να τους καθοδηγήσουν στην κοινωνική τους «απελευθέρωση».

Πολύ περισσότερο που δεν το είπε ο Αλαβάνος που -είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι είναι αριστερός με βαθιά μόρφωση (θα έλεγα με βαθιά μόρφωση… παρότι αριστερός του σήμερα!), αλλά το είπε η συντρόφισσα Έλενα που έγινε βουλεύτρια επειδή έβριζε νυχθημερόν τον Μητσοτάκη και τη Μαρέβα στο Facebook (αυτό δείχνει και τα κριτήρια του Τσίπρα).

Ο Γιάννης Μπουλέκος, στέλεχος των «87» και της Κ.Ε. χαρακτήρισε την παρουσία στην Αριστερά της εν λόγω, αλλά και των Αντώναρου, Σπηλιωτόπουλου και Κύρτσου, ως πολιτικό και ιστορικό ατύχημα.

Παράλληλα είχαμε και βολές Πολάκη κατά Καρανίκα, ο οποίος έθεσε το ρητορικό ερώτημα «ποιοι είναι αυτοί που θα συγκριθούν ηθικά και πολιτικά με τον σύντροφο Κασσελάκη;» -«Νίκο κούρασες», του απάντησε ο αψύς. «Εσύ μιλάς ως στέλεχος, ως πολίτης, ως περαστικός, ως τι;», ρώτησε τον πρώην σύμβουλο στρατηγικού σχεδιασμού της κυβέρνησης στην οποία ο ίδιος ήταν υπουργός!

Χθες ο Πολάκης αμφισβήτησε και τη δικαστική απόφαση με την οποία αποδόθηκε αθώος ο Γιάννος Παπαντωνίου. Δηλαδή αμφισβητεί δημοσίως τις όποιες αποφάσεις της Δικαιοσύνης (άλλο πράγμα οι εσωτερικές επιφυλάξεις), θέλει να γίνει αρχηγός συστημικού κόμματος, όπως είναι πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ. Επειδή στο μυαλό του, ή στο καφενείο, ο Παπαντωνίου, αλλά και ο Γεωργιάδης, και ο Αβραμόπουλος, είναι ένοχοι!

Το σήριαλ ΣΥΡΙΖΑ είχε και άλλα επεισόδια. Ο Κασσελικός βουλευτής Πέτρος Παππάς, που μόλις το 2019 ενετάχθη στον ΣΥΡΙΖΑ, επιτέθηκε στην Όλγα Γεροβασίλη (παλιοσειρά στον ΣΥΡΙΖΑ), επειδή εξέφρασε τη γνώμη ότι ο Κασσελάκης δε θα έχει δεύτερη ευκαιρία στη χώρα μας. Διερωτήθηκε «η κα Γεροβασίλη με ποια ιδιότητα αποφαίνεται ποιος θα έχει και ποιος δε θα έχει δεύτερη ευκαιρία στη χώρα; …θα του αφαιρέσει την ιθαγένεια δηλαδή;»

Τέλος, η Θεοδώρα Τζάκρη (αριστερή, αντιμνημονιακή, πρώην ΠΑΣΟΚ, που ψήφισε και τα τρία μνημόνια) δήλωσε ότι θα καταθέσει αύριο Δευτέρα, μήνυση εναντίον του Γιάννη Ραγκούση (συνυπήρξαν ως βουλευτές ΠΑΣΟΚ) για το bullying που άσκησε εναντίον της. Είναι το δεύτερο περιστατικό bullying που καταγγέλλεται, μετά από εκείνο της Νοτοπούλου για τον Κασσελάκη.

Ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ, κατά τον πρώην πρόεδρο Νίκο Κωνσταντόπουλο, «Δε χρωστάει τίποτα να βιώνει αυτόν τον ξεπεσμό. Το ξέφτισμα του κόμματος ξεπερνάει τα όρια της εσωτερικής του δοκιμασίας».

Ο υπόλοιπος κόσμος, ο μη ΣΥΡΙΖΑ, περνάει από το γέλιο στην αδιαφορία. Αυτό είναι ό,τι χειρότερο για ένα κόμμα.

Πηγή: liberal.gr

Της Λίδας Μπόλα

Ένας σαφές μήνυμα επέλεξε να στείλει στο εσωτερικό του κόμματός του ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με μία κίνηση που βάζει στο κάδρο τον βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, Μάριο Σαλμά, δίνει, όμως, ταυτόχρονα, το στίγμα προθέσεων του πρωθυπουργού και για το μέλλον.

Από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο κ. Μητσοτάκης με επιστολή του προς τον Πρόεδρο της Επιτροπής Δεοντολογίας της Νέας Δημοκρατίας, Ιωάννη Τραγάκη, παραπέμπει στην επιτροπή με το ερώτημα της διαγραφής από μέλος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας, τον βουλευτή Αιτωλοακαρνανίας, με βάση τα άρθρα 20 και 21 του Κανονισμού Λειτουργίας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας που αφορούν στην αντικοινοβουλευτική ή αντικομματική ή αντισυναδελφική συμπεριφορά που προκαλεί σοβαρή ζημιά στο Κόμμα ή σε άλλο Βουλευτή.

Ο Μάριος Σαλμάς φαίνεται ότι ξεπέρασε το όριο ανοχής για τη Νέα Δημοκρατία, καθώς το τελευταίο διάστημα εμφανίζεται ως «πρωταγωνιστής» σειράς επικριτικών σχολίων και αιχμών για την κυβέρνηση. Ο πρώην υπουργός ήταν ένας από τους 11 που συνυπέγραψαν την ερώτηση για τα κόκκινα δάνεια, γεγονός, που από την κυβέρνηση σχολίαζαν ως «δουλειά των βουλευτών να αναδεικνύουν τα θέματα της κοινωνίας».

Δεν έμεινε, όμως, μόνο σε αυτό, καθώς σε δηλώσεις του που ακολούθησαν μίλησε για «φωτογραφικούς» διαγωνισμούς στους οποίους προχωρούν τα υπουργεία, αναφέροντας τα υπουργεία Πολιτισμού και Υγείας για τα κυλικεία των υπουργείων, θέμα για το οποίο είχε καταθέσει και ερώτηση στη Λίνα Μενδώνη, που είχε απαντηθεί.

Με αφορμή αυτές τις καταγγελίες, από το Μέγαρο Μαξίμου διαμηνύουν ότι «η κριτική είναι παραπάνω από καλοδεχούμενη στη Νέα Δημοκρατία. Αντιθέτως, η επαναλαμβανόμενη διατύπωση κατηγοριών για ζητήματα που έχουν απαντηθεί αναλυτικά από την αρμόδια Υπουργό στη Βουλή, είναι ευθέως αντίθετη με τις αρχές και τις αξίες της παράταξης και τον τρόπο λειτουργίας της κοινοβουλευτικής ομάδας μας».

Από το κυβερνητικό επιτελείο επισημαίνουν, μάλιστα, ότι «όταν κάποιος αντί να απευθύνεται στην αρμόδιο εισαγγελέα συνεχίζει να επαναλαμβάνει με τον ίδιο τρόπο αβάσιμες και αστήρικτες κατηγορίες χωρίς να παρουσιάζει κανένα απολύτως στοιχείο, τότε η συμπεριφορά αυτή εκτός από ανεπίτρεπτη είναι και ύποπτη».

Ο Μάριος Σαλμάς είχε δείξει να μπαίνει σε τροχιά σύγκρουσης με την κυβέρνηση, αμέσως μετά τις ευρωεκλογές, όταν είχε ζητήσει να συγκληθεί η κοινοβουλευτική ομάδα για να εξεταστούν τα αίτια του αποτελέσματος. Σε εκείνη τη συνεδρίαση είχε ασκήσει σκληρή κριτική στην κυβέρνηση συνολικά και είχε βάλει ευθέως κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη, κατηγορώντας τον ότι δεν έχει κάνει κάτι για τους πολλούς, λέγοντας χαρακτηριστικά «δεν έχω τίποτα με τους υπουργούς, γιατί το επιτελικό κράτος είστε εσείς με πέντε συνεργάτες σας, που τους στέλνετε έτοιμα τα νομοσχέδια».

Η αναφορά Σαλμά είχε προκαλέσει τότε την έντονη ενόχληση, αλλά και την αντίδραση του πρωθυπουργού, ο οποίος είχε απαντήσει χαρακτηριστικά «δε δέχομαι υπόνοιες ότι αυτή η κυβέρνηση στήριξε τους λίγους. Δεν πήραμε 41%, επειδή στηρίξαμε τους λίγους, στηρίζουμε τους πολλούς».

Η συνεδρίαση της Επιτροπής θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα στις 12.00, με τον Μάριο Σαλμά να «βλέπει» την πόρτα της εξόδου.

Πηγή: liberal.gr

Της Κατερίνας Γαλανού

Η αριστερά υπήρξε ανέκαθεν, το βολικό καταφύγιο αρκετών μπουρζουάδων και διακεκριμένων μελών της ελίτ, που επιδίωκαν και κατάφερναν να έχουν και το σκύλο χορτάτο και την πίτα ολάκερη.

Ανθρώπων που με πρόσχημα την αδικία που γεννάει η ταξική κοινωνία, τοποθετούσαν στο κεφάλι τους το φωτοστέφανο του αριστερού και χωρίς οχλήσεις, κριτική και κατάκριση απολάμβαναν τον πλούτο και τη δύναμη του.

Η κυρία Έλενα Ακρίτα, βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια ακόμη εμβληματική εκπρόσωπος αυτής της δυσάρεστης έκφανσης της Αριστεράς.

Του χαβιαριού, της πισίνας και της αφόρητης υποκρισίας.

Κατά βάθος τέτοιοι δηλωμένοι ως αριστεροί, όχι μόνο επιζητούν να μείνει αδιατάρακτη η τάξη του κόσμου που ξέρουν αλλά απεχθάνονται βαθιά το λαϊκό κόσμο.

Δεν υπάρχει, κατά την άποψη μου, μεγαλύτερη απόδειξη αυτής της απέχθειας, από τα εμπόδια που θέτει καθημερινά η εγχώρια αριστερά στον κοινωνικό ανελκυστήρα της παιδείας. Του χαβιαριού ή μη, οι αριστεροί υπονόμευσαν το μοναδικό μέσο που έχει ο γιος της κάθε πλύστρας και η κόρη του κάθε μπογιατζή, να φτιάξει τον δικό του, ασπατάλητο «πλούτο».

Η επίμαχη ανάρτηση της κυρίας Ακρίτα, έχει άπειρες πλευρές χυδαιότητας αλλά προσωπικά τη θεωρώ υποδεέστερο ολίσθημα, σε σχέση με τις θέσεις της στα θέματα της παιδείας. Η κόρη του Λουκή Ακρίτα, υφυπουργού παιδείας στην κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου και εκ των βασικών της ιστορικής μεταρρύθμισης Παπανούτσου, υπερασπίστηκε ένθερμα το προνόμιο των πλουσίων να στέλνουν τα παιδιά τους σε καλά πανεπιστήμια στο εξωτερικό.

Οι οικογενειακές και πολιτικές καταβολές της βουλεύτριας του ΣΥΡΙΖΑ -ο παππούς της υπήρξε γερουσιαστής και υπουργός του Ελευθέριου Βενιζέλου, ο πατέρας της υφυπουργός του Γεωργίου Παπανδρέου, η μητέρα της βουλευτής και υπουργός του Γεωργίου και του Ανδρέα Παπανδρέου- σμίλεψαν τον ωμό ελιτισμό που της βγήκε αβίαστα.

Το fake τσιτάτο του Λένιν για «τον γιο της πλύστρας» το έχει χρησιμοποιήσει και το 2015 προκειμένου να προβάλλει το αριστερό ηθικό πλεονέκτημα των παιδιών της δήθεν δρακογενιάς.

Η εσωτερική πισίνα που γειτνιάζει με την κρεβατοκάμαρά της και άθελά της αποκάλυψε σε όλους αποτελεί δείγμα ξιπασμένης πολυτέλειας της δεκαετίας του ’80. Την περίοδο εκείνη φτιάχτηκε όπως η ίδια ομολόγησε, χωρίς να συνυπολογίζει τους συνειρμούς οι οποίοι πιθανόν αδικούν τη σεμνότατη μητέρα της.

Στην ίδια κρεβατοκάμαρα φυλάσσονται σε ειδική βιτρίνα ορισμένες πανάκριβες τσάντες της βουλεύτριας η οποία μπήκε ακόμη και σε καυγά με βουλευτίνα της Ν.Δ ώστε να αποδείξει ότι κρατάει μόνο ορίτζιναλ μάρκες. Η παραίτηση που φέρεται ότι υπέβαλλε χθες στον πρόεδρο της Κ.Ο Νίκο Παππά ως αναγνώριση του σφάλματος, ήταν τόσο fake όσο και η φράση του Λένιν. Μόνη της, ανακοίνωσε, ότι την υπέβαλε μόνη της ανακοίνωσε ότι δεν έγινε δεκτή.

Που να μπλέκουν τώρα και με αυτό καθώς η κ.Ακρίτα αποτελεί εξέχων μέλος της θηλυκής φρουράς του Στέφανου Κασσελάκη και αναμένει στις εκλογές την επαναφορά του. Εκείνος που κατ΄εξοχήν θα έπρεπε να έχει βγει στα κάγκελα και να ζητά το κεφάλι της κυρίας Ακρίτα για την ταξική βλασφημία προς την πλύστρα και τον γιο της, ήταν εξαφανισμένος. Ο Π. Πολάκης δεν προσεβλήθη για λογαριασμό όσων υποτίθεται ότι εκπροσωπεί και για το συμφέρον των οποίων μάχεται. Δεν του πέρασε μάλλον από το μυαλό ότι η φράση της κ. Ακρίτα είχε αντιστοίχιση και στη διαδικασία εκλογής αρχηγού.

Πιθανόν, και ένα κρυφό μήνυμα στους όμοιους της, αριστερούς του χαβιαριού: Ο Κασσελάκης είναι ο πρόεδρος που μας αξίζει. Ίσως αργότερα τη νύχτα ο Π. Πολάκης να κάνει τη σύνδεση και να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Επιτιθέμενος στους μπουρζουάδες και πισινόβιους του ΣΥΡΙΖΑ!

Πηγή: liberal.gr

Του Γιάννη Ζωιτού

Ο αθόρυβος τρόπος που ολοκληρώθηκε η συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, το βράδυ της Πέμπτης, άφησε να εννοηθεί πως βρέθηκε μια «χρυσή τομή» μεταξύ των στρατοπέδων. Πως άπαντες εντός αίθουσας έριξαν λίγο νερό στο κρασί τους για να προχωρήσει, έστω, η διαδικασία. Άλλη αναβολή δεν χωρούσε.

Από τη μία δεν άλλαξαν, με αυξημένη πλειοψηφία, οι προτεινόμενες ημερομηνίες διεξαγωγής του έκτακτου συνεδρίου και των εκλογών. Από την άλλη δεν υπήρξε επιμονή για εισήγηση προϋποθέσεων και όρων υποψηφιοτήτων για τη διεκδίκηση της προεδρίας του κόμματος. Ούτε μεθοδεύσεις και μηχανορραφίες ούτε δολοπλοκίες, τορπιλισμοί ή εμπάργκο.

 

Έρχεται μετωπική σύγκρουση

Ως εδώ «όλα καλά όλα ανθηρά». Μόνο που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν και δεν θα είναι μια ωραία ατμόσφαιρα. Περισσότερο μια στρατηγική κίνηση μοιάζει η εκατέρωθεν υπαναχώρηση τη δεδομένη στιγμή πριν από την ολομέτωπη σύγκρουση που θ’ ακολουθήσει αναπόφευκτα προκειμένου να οδηγήσει στο «ξεκαθάρισμα λογαριασμών».

Υπό την αίρεση της εκτάκτως προγραμματισμένης Κεντρικής Επιτροπής, που θα εγκρίνει ή θα απορρίψει την εισήγηση, ο ΣΥΡΙΖΑ εισέρχεται, όπως όλα συνηγορούν, σε ένα δίμηνο ακραίας πόλωσης. Έπαθλο για τον νικητή που θα βγει αλώβητος από τον κυκεώνα είναι η ηγεσία του κόμματος. Πρώτη στάση το συνέδριο των μονομάχων (1-3 Νοεμβρίου) και τερματικός σταθμός η κάλπη (24/11 και 1/12).

 

Ο Κασσελάκης με τον αέρα του φαβορί

Φαινομενικά ο Στέφανος Κασσελάκης είναι εκ των ευνοημένων των όσων συμφωνήθηκαν στην Πολιτική Γραμματεία. Αφού δεν μεταβάλλεται η φόρμα συμμετοχής στην κούρσα, τις 30 υπογραφές από μέλη της Κεντρικής Επιτροπής θα τις βρει χωρίς ζόρι – σε αντίθεση με πέρυσι.

Το πόθεν έσχες και οι δανεισμοί αποτελούν μονάχα ηθικούς φραγμούς κι όχι πραγματικά εμπόδια. Δεν φρενάρουν μια υποψηφιότητα που, εκτός απροόπτου, θα ανακοινωθεί αμέσως μετά την επικύρωση του οδικού χάρτη. Κατά πληροφορίες μάλιστα θα είναι αυτός που θα ανοίξει τον κύκλο της ευθείας αντιπαράθεσης με τα «συμφέροντα εντός κόμματος» που το οδηγούν με ακρίβεια σε ρευστοποίηση.

Ο έκπτωτος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έχει δείξει πως δεν διστάζει ν’ ανοίγει διαρκώς μέτωπα και θα συνεχίσει ανάλογα. Του το επιτρέπουν και οι μετρήσεις που δημοσιεύονται ανά τακτά διαστήματα.

Η πιο πρόσφατη, η χθεσινοβραδινή της MRB, τον εμφάνισε στην πρώτη θέση όλων των κατηγοριών των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ. Σ’ αυτούς μάλιστα που δήλωσαν πως θα συμμετάσχουν σίγουρα ή μάλλον στην εσωκομματική διαδικασία, ο Στ. Κασσελάκης κυριαρχεί με 40.5%.

Γνωρίζει επίσης ο 36χρονος πολιτικός πως ελέγχει το μεγαλύτερο κομμάτι των νομαρχιακών, ενόσω δημοφιλή στελέχη/βουλευτές ή μέλη εξακολουθούν να τον στηρίζουν αναφανδόν. Είναι αυτά τα στοιχεία που τον έπεισαν να κυνηγήσει την ανάκτηση της αρχηγίας.

Αμφιταλαντευόταν, αλλά εγκατέλειψε τη σκέψη για κάτι άλλο από το μηδέν. Κάτι άλλο που και χρόνο θα ήθελε, οργάνωση δεν διαθέτει, ούτε κοινοβουλευτική δύναμη, και μεγάλο ρίσκο θα ήταν.

 

Οι 87 δεν θ’ αφήσουν τίποτα στην τύχη

Το ότι το «μπλοκ των 87» συναίνεσε στη διατήρηση του ίδιου πλαισίου για την υποβολή υποψηφιοτήτων δεν αναιρεί την «πολεμική» που θ’ αναπτύξει σταδιακά. Η πρώτη απόπειρα για επίδειξη δύναμης θα γίνει ακόμη κι εντός Κεντρικής Επιτροπής. Η ισχύς και η επιρροή της «αντικασσελικής» πτέρυγας είχαν διευρυνθεί από την προηγούμενη φορά και μολονότι δεν είναι δυνατόν να επαναληφθεί κάποιο σαρωτικό αποτέλεσμα όπως το 163-120, η τάση θα φανεί.

Κυκλοφορεί μάλιστα ευρέως πως πριν καν την ανάδειξη υποψηφίου, οργανώνεται πανελλαδικά μηχανισμός στήριξης του προσώπου που θα βγει μπροστά ως αντίπαλο δέος έτσι ώστε ν’ αυξηθεί ο αριθμός των ψηφοφόρων. Τα λάθη του 2023 δεν σκοπεύουν να τα επαναλάβουν, αφήνοντας αφύλακτο το πεδίο για «άλωση».

Είναι βέβαιο, συν τοις άλλοις, πως σε όλη αυτή τη διαδρομή των 60 ημερών, θα γίνει μεγάλη προσπάθεια να προβληθεί ο πολιτικός λόγος, έναντι του μεταπολιτικού, και να υπερτονιστούν οι μεγάλες διαφορές κατεύθυνσης. Ιδίως στο τριήμερο συνέδριο, θα είναι μια ευκαιρία να αντιπαρατεθούν θέσεις και προγράμματα. Είναι ένας τομέας που οι «παλαιοπροεδρικοί» θεωρούν πως υπερτερούν ξεκάθαρα και μπορούν να το υπηρετήσουν με επάρκεια.

 

 

Ο Πολάκης δεν είναι αμελητέος αντίπαλος

Ουδεμία πιθανότητα υπάρχει να αφαιρεθεί από την εξίσωση αυτή των τριών ο Παύλος Πολάκης, ο οποίος -έχοντας ήδη ανακοινώσει πως θα είναι υποψήφιος- στις δημοσκοπήσεις μετριέται πολύ ψηλά. Στην ανάρτηση που έκανε λίγο μετά το τέλος της ΠΓ φανέρωσε τις προθέσεις του. Ούτε με τον έναν ούτε με τον άλλον.

Ο δρόμος του είναι εντελώς αυτόνομος. Σκληρό κι επικριτικό θα είναι το ύφος του, όπως πάντα. Κι ας έχει λίγο μαλακώσει. «Δεν με ενδιαφέρει ένας μικρός ΣΥΡΙΖΑ χωρίς δομές με προσωποκεντρική λειτουργία που θα ασχολείται με τα δικαιώματα μόνο ή ένας μικρός ΣΥΡΙΖΑ που θα ψάχνει να «κολλήσει» σε άλλους» έγραψε.

Θεωρεί ούτως ή άλλως πως «ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πάει αλλού». Άρα υπάρχει η δυνατότητα να συγκεντρωθεί ξανά. Γι’ αυτό και, κατά τον ίδιο, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα το 6-7% που αποδίδεται στο κόμμα από τους δημοσκόπους.

Άνθρωποί του δουλεύουν κιόλας για επέκταση των δυνάμεών του ανά την επικράτεια. Συγκριτικά δε με τον Στ. Κασσελάκη ο άνθρωπος που τον βοήθησε όσο κανείς άλλος να εκλεγεί έχει ένα αβαντάζ. Εφόσον είναι μεταξύ των δύο που θα περάσουν στον δεύτερο γύρο, είναι σχεδόν δεδομένο ότι θα έχει τη στήριξη όσων θα μείνουν εκτός.

Οι «87» δεν θέλουν, σε καμία περίπτωση, η ηγεσία να περάσει εκ νέου στα χέρια του πρώην. Σ’ αυτήν την εκδοχή η αποχώρησή τους θα είναι η μοναδική διέξοδος. Και γι’ αυτό ουδείς θα μπει στη διαδικασία να δεσμευτεί για το μέλλον του, όσο κι αν γι’ αυτό ο Πολάκης ασκεί πιέσεις σε όλες τις πλευρές.

 

Ο παράγοντας Παππάς και οι άλλοι υποψήφιοι

Φυσικά ο ρόλος του Νίκου Παππά σε άλλη μια εσωκομματική διαδικασία θα είναι καταλυτικός. Όπως πέρυσι, όπως στο συνέδριο, όπως στη διάρκεια της προηγούμενης ΚΕ. Κι αν από τη θέση του προέδρου της ΚΟ κουβαλά το βάρος της συνολικής εκπροσώπησης του ΣΥΡΙΖΑ, όταν κρίνει πως είναι η σωστή στιγμή, θα φροντίσει να επικοινωνήσει τις προθέσεις του.

Εφόσον προκύψει κι άλλη υποψηφιότητα, πέραν της γνωστής του Απόστολου Γκλέτσου, όπως φερ’ ειπείν του ευρωβουλευτή Νικόλα Φαραντούρη, η επιρροή της στις μετέπειτα εξελίξεις θα εξαρτηθεί από το συνολικό ποσοστό που θα λάβει στον πρώτο γύρο. Καθείς έκτοτε θα κινηθεί αυτοβούλως κι όπως ορίζει το μέσα του. Όπως εξάλλου επιμένουν να λένε οι θεωρητικοί «στην Αριστερά δεν υπάρχουν αδιέξοδα»…

Πηγή: tovima.gr

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Το πρόβλημα που παγίως έχουν οι πρωθυπουργοί, είναι ότι για να κυβερνήσουν, πρέπει να εκλέξουν 151 βουλευτές, αλλά μετά δεν γίνεται να ορκίσουν και 151 υπουργούς. Κάποιοι πάντα θα περισσεύουν. On the other hand, το πρόβλημα πολλών βουλευτών είναι ότι έχουν μεν ανάγκη από έναν ικανό αρχηγό που θα οδηγήσει το κόμμα τους στην εξουσία (και τους ίδιους στην εκλογή), αλλά εφόσον αυτός ο αρχηγός είναι ικανός, δεν θα διανοηθεί ποτέ να χρήσει υπουργούς τέτοιους βουλευτές. Θα διέψευδε αυτομάτως την ικανότητά του. Ε, κάπου εκεί ανάμεσα, σκάνε μύτη οι εσωκομματικές αντιπολιτεύσεις.

Οι οποίες αντιπολιτεύσεις, εννιά στις δέκα φορές δεν έχουν την παραμικρή διαφορά από παρέες γκρινιάρικων παιδιών που ενώνουν τις προσωπικές τους πικρίες για να τις μετατρέψουν –δήθεν- σε ιδεολογική συνιστώσα ή σε πολιτική τάση. Σαχλαμάρες. Τους τη βαράει που δεν έχουν γίνει υπουργοί ή που έγιναν για λίγο και ξαναβρέθηκαν εκτός ή που είναι υπουργός ο βασικός τους ανταγωνιστής στην εκλογική τους περιφέρεια… οπότε όλα όσα κάνει η κυβέρνηση, στα μάτια τους φαντάζουν στραβά κι ανάποδα και λανθασμένα και απαράδεκτα και κατακριτέα.

Πλην σε δημοκρατία ζούμε, ακόμα κι αν κινούνται από κούφια φιλοδοξία ή εσωτερική πικρία, έχουν κάθε δικαίωμα να λένε τη γνώμη τους. Μπορεί το πολιτικό εκτόπισμά τους (κατά μόνας και ως άθροισμα) να απέχει παρασάγγας από την πραγματική βαρύτητα του όρου «εσωκομματική αντιπολίτευση», όμως το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού συνεχίζει να ισχύει. Αφού θέλουν να αυτο-ονομάζονται «εσωκομματική αντιπολίτευση της λαϊκής δεξιάς», κανένας δεν δικαιούται να τους πάρει την μπουκιά απ’ το στόμα.

Με μια παραδοχή όμως. Δεν είναι δυνατόν να θέλουν τον Μητσοτάκη αρχηγό που κερδίζει εκλογές, αλλά μόλις εκλέγεται να απαιτούν απ’ αυτόν να κυβερνά όπως -υποθέτουν ότι- θα κυβερνούσε ο Βελόπουλος ή η Λατινοπούλου. Να πάνε ευθύς εξ αρχής να κολλήσουν μ’ αυτές τις δυο απαστράπτουσες προσωπικότητες, να δοκιμάσουν την τύχη τους μαζί τους κι ύστερα να απαιτήσουν από κείνους την εφαρμογή της πολιτικής που επιθυμούν και την υπουργική τους αξιοποίηση.

Το γράφω καθαρά, διότι άλλοι από τους αντιπολιτευόμενους αυτοαναφέρονται ως Σαμαρικοί κι άλλοι ως Καραμανλικοί. Αμ δεν είναι έτσι. Ο Καραμανλής και ο Σαμαράς είναι πλέον εκτός πολιτικής πεδιάς, είναι συνταξιούχοι. Όποιος ασκεί πολιτική στο πεδίο, πρέπει να αναφέρεται σε ενεργούς πολιτικούς, καθότι αυτοί ευνοούνται ή πλήττονται από τις επιλογές του. Όπερ, όποιοι κάνουν εσωτερική αντιπολίτευση στον Κυριάκο, είναι είτε με τον Βελόπουλο, είτε με τη Λατινοπούλου, είτε με τον Νατσιό. Δεν είναι κακό, απλώς θέλουμε να το ξέρουμε.

Πηγή: liberal.gr

Πηγή: Reuters

Αιτιάσεις κατά των Εβραίων της Αμερικής επιρρίπτει ο πρώην Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, μιλώντας στο Εθνικό Συνέδριο του Αμερικανοϊσραηλινού Συμβουλίου στην Ουάσινγκτον, και ανακοινώνοντάς τους ότι θα φέρουν μέρος της ευθύνης εάν χάσει στις προεδρικές εκλογές της 5ης Νοεμβρίου. Καθώς, οι δημοσκοπήσεις τον δείχνουν να ακολουθεί της Δημοκρατικής αντιπάλου του μεταξύ των Αμερικανών Εβραίων ψηφοφόρων.

Ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων εκτίμησε ότι είναι προς το συμφέρον του Ισραήλ να χάσει στις εκλογές η Δημοκρατική υποψήφια, Κάμαλα Χάρις, κατηγορώντας την ότι δεν έχει υπερασπιστεί το Ισραήλ μετά την επίθεση της Χαμάς τον Οκτώβριο τπυ 2023.

«Όποιος Εβραίος την ψηφίσει θα πρέπει να πάει σε γιατρό για να εξετάσει το κεφάλι του», τόνισε ο 78χρονος Ρεπουμπλικάνος. Όπως δήλωσε «το Ισραήλ θα πάψει να υπάρχει μέσα σε δύο χρόνια», αν η Χάρις κερδίσει στις εκλογές. «Αν δεν κερδίσω αυτές τις εκλογές – και οι Εβραίοι θα έχουν μεγάλη ευθύνη αν συμβεί αυτό διότι αν (…) το 60% των ανθρώπων ψηφίζουν για τον εχθρό – το Ισραήλ, κατά τη γνώμη μου, θα πάψει να υπάρχει μέσα σε δύο χρόνια», είπε ο Τραμπ. Ο Ρεπουμπλικάνος υποψήφιος επικαλέστηκε δημοσκόπηση, η οποία έδειξε, σύμφωνα με εκείνον, ότι το 60% των Αμερικανών Εβραίων θα ψηφίσει τη Χάρις.

Επίσης, επέκρινε το γεγονός ότι λιγότερο από το 30% των Αμερικανών Εβραίων τον ψήφισε στις εκλογές του 2016, στις οποίες κέρδισε, όπως και στις εκλογές του 2020, στις οποίες έχασε. Δεν είναι ξεκάθαρο σε ποια δημοσκόπηση αναφερόταν ο Τραμπ, αλλά πρόσφατα έρευνα του Pew Research Survey κατάληξε στο συμπέρασμα ότι οι Αμερικανοί Εβραίοι προτιμούν τη Χάρις σε ποσοστό 65%, έναντι 34% τον Τραμπ.

Ο δισεκατομμυριούχος υποψήφιος έκανε αντίστοιχα σχόλια και νωρίτερα την Πέμπτη (19/9), επίσης στην Ουάσινγκτον, σε εκδήλωση αφιερωμένη στην αντιμετώπιση του αντισημιτισμού στις ΗΠΑ. Η προεκλογική ομάδα του Τραμπ έχει αναγάγει σε προτεραιότητα την ψήφο των Εβραίων σε πολιτείες-κλειδί.

Υπενθυμίζεται ότι εδώ και δεκαετίες οι Αμερικανοί Εβραίοι τείνουν να ψηφίζουν τους Δημοκρατικούς υποψήφιους στις ομοσπονδιακές εκλογές, όμως έστω και μια μικρή αλλαγή στην ψήφο τους θα μπορούσε να καθορίσει τον νικητή στις 5 Νοεμβρίου. Για παράδειγμα, στην αμφίρροπη πολιτεία Πενσιλβάνια, όπου ζουν περισσότεροι από 400.000 Εβραίοι, ο Μπάιντεν κέρδισε το 2020 με μόλις 81.000 ψήφους περισσότερες από τον Τραμπ.

Πηγή: liberal.gr